Zondag 14 September (dag 31) Vega de Valcarce - Triacastela 40 km over de Cebreiro (1300 m) en de Alto Poio (1350 m)

  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.

Na een veel te karig ontbijt - enkele tostadas met wat konfituur - spring ik op het zadel, de Cebreiro in het vizier. Amai, moet ik daar op!? Ik voel mij in de Alpen en de Pyreneeën tegelijkertijd. Overal waar ik naar kijk is het een lust voor het oog. Prachtig, geweldig, fantastisch. Een ganse familie is aardappelen aan het rooien met ossen! Ik ben in Galicië, een ander land en kultuur. In een bar hoor ik doedelzakmuziek. De streek is duidelijk doordrongen van Keltische invloeden. De laatste 3 km tot de Puerto de Cebreiro aan 9% zijn lastig. Ik kan mijn ademhaling niet onder kontrole houden en moet af de fiets. Waarom zou ik afzien? Het landschap is adembenemend mooi. De lucht is glashelder. Geen wolkje te bespeuren. Het wordt warm. Ik sukkel tot de Puerto op 1100 m en denk dat ik er ben. Vergeet het! Het ergste moet nog komen. Een onmogelijke klim aan 10% 3 km ver naar de Cebreiro. Fiets op...fiets af...fiets op... er moeten nog fietsers passen. "muy dificile!". Eenmaal boven op 1300 m fiets ik nog ongeveer 6 km door een zeer op en afgaand landschap met als toetje de Alto de Poio op 1350 m. Ik zie af als de beesten. Dit is gekkenwerk. Ik ga terug verder te voet en geef liever mijn ogen de kost. Zo een mooie bergen zie ik niet alle dagen. Dan begint - eindelijk een 12 km lange afdaling aan 7 %. De wind suist in mijn oren. Ik zweef. Ik vlieg in een zweefvliegtuig! Zzzoeffff... Bij het binnenkomen van Triacastela heb ik er genoeg van en schrijf mij in in de albergue. Hier zijn 3 restaurants naast elkaar - de Muntstraat in Leuven - waar de comida van 14 tot 17 uur nog volop opgediend wordt. Ik schuif mijn benen onder tafel. Dit is een gekkenhuis. De helft is beschonken en maakt het al te bont. Ik laat de vino tinto rijkelijk naar binnenvloeien. Vrolijk en mank strompel ik terug naar de albergue. Wat een dag! En lastig!
Ik heb vandaag 2 wonderen gezien. 1) Een Antwerpenaar met een ezel sinds Pinksteren op weg. Sinterklaas zonder mijter. 2) Een koppel fietsers uit Noord-Frankrijk met een aanhangwagentje met daarin een baby van 6 maanden oud. De Camino maakt de mensen gek!
Dit was weer een dag om nooit te vergeten, weliswaar een beetje te zwaar voor mij als ik eerlijk mag zijn. Een fransman vertelde dat de Camino met de dag emotioneler wordt naarmate Santiago nadert. Dit is voor mij niet anders.



Klimmen naar de Cebreiro










Afdaling naar Triacastella

Reacties

Nieuwe reactie inzenden

De inhoud van dit veld is privé en zal niet publiekelijk getoond worden.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Toegestane HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.

Meer informatie over formaatmogelijkheden