• : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.

Dinsdag 27 Juli 2010 (Dag 8) Haltern am See - Werne aan de Lippe (64 km)

Ik geraak moeilijk de stad uit. Er zijn zoveel verschillende aanwijzingen dat ik er nauwelijks wijs uit geraak. Langs een km lange omweg langs de See vind ik onverwachts de Römer-route terug. Deze loopt eerst kaarsrecht langs de Lippe, dan kronkelend langs trage drassige en modderige boswegen. Wat doe ik hier in al dat sop? Ik kies resoluut voor de rustige autoweg naar Bork. Het is al middag en verorber op het zonnige terras het dagmenu : 2 grote aardappelbollen met goulash. Een rose puddinkje met slagroom als desert. "Reisen Sie so allein"? Het is 5 dagen geleden dat ik een heuvel op moest. De benen zijn het klimwerk ondertussen duidelijk verleerd. Het is hijgen om op de 50 m hoge Cappenberg te komen. Hier verlies ik weer de route en ik neem de snellere ook rustige autoweg naar Werne. Hier en daar zie ik resten van vergane industrie. In de verte doemt een kerncentrale op. Werne is een levendig stadje met een sfeervol marktplein. In een park staat een soort huis met zadeldak waar langs beide muren onophoudelijk gepekeld water naar beneden loopt. Dat noemt men een "Gradierwerk". Langs beide kanten staan zitbanken vol mensen die de gepekelde lucht in ademen. Dit zou zeer heilzaam zijn voor de luchtwegen. Vandaag ben ik ongeveer 10 km verloren gereden. Het pension is goedkoop en netjes. Dat maakt de dag goed. Ik ben een beetje bang want morgen moet ik door Hamm, een stad met 200.000 inwoners. Detail : vanuit Hamm kan ik rechtstreeks met de trein naar Venlo terug dwars door het Ruhrgebied. Dit is de laatste kans om gemakkelijk terug huiswaarts te keren.










Woensdag 28 Juli 2010 (Dag 9) Werne - Werne 0 km Rustdag na 450 km

Gisteren avond merkte ik dat mijn achterband kletskop staat. Ik mag een dag langer in het pensionnetje blijven en ik rep mij naar de fietsenmaker. Een uurtje later ben ik 45 euro armer, maar een nieuwe originele anti-lekband is vakkundig geplaatst. Ik ben moe en het is misschien niet slecht dat ik een verplichte rustdag moet inlassen. Ik kuier wat rond in het stadje en in de Stadsbucherei mag ik een uurtje op internet werken voor 2 euro. Bij deze.
In de hotels met hun wifi en hotspots gaan ze er blijkbaar vanuit dat je je eigen laptop bijhebt.

Donderdag 29 Juli 2010 (Dag 10) Werne - Lippborg 56 km 500 km (1/3de zit erop !!!)

Mijn fiets is hersteld, ikzelf voel me beter. Ik denk dat ik gisteren een beetje koorts had. Het is niet te warm. Goed gemutst vertrek ik richting Hamm. De lichte heuvels verteer ik opperbest. In de verte spuien de koeltorens van een kerncentrale hun koeldampen hoog de atmosfeer in. Met een stadsplannetje geraak ik uitstekend de drukke stad Hamm door tot aan het station. Een beetje verder in een park voorbij de Südring verlies ik de weg. Ik ben al 6 of 7 km zuidwaarts gereden in plaats van oostwaarts vooralleer ik het merk. Goedwillige passanten sturen mij terug noordwaarts langs de meest onmogelijke veldwegjes. Maar het lukt! Nabij het dorpje Eilmsen kom ik terug op de Römer-route ... maar niet voor lang. De bordjes wijzen soms in de verkeerde richting of spreken elkaar tegen. Sommige zijn zo verbleekt door de zon dat ik nauwelijks de helm van de route herken, laat staan de richting. De verwarring is kompleet als te pas en te onpas ook bordjes van andere routes opduiken. De R041, RURU, EMP ... rode fietsbordjes in alle richtingen. Dit is niet plezant meer. De route grondig beu, neem ik de bijna autoloze autoweg naar Lippborg. Waarom het zo moeilijk maken. In de streek zijn geen campings. Donkere wolken voorspellen krachtige buien en onweer. In het verder gelegen Hovestadt, Lippstadt, Herzfeld is alles volgeboekt. Hier in Lippborg is nog plaats in een Gasthaus en ik boek. Zeker is zeker! In het stadje staat een prachtig renaissance slot.
Vandaag ben ik ongeveer 10 km verdwaald gereden, was de route zeer slecht aangegeven, was er weinig natuurschoon, maar het fietsen zélf verliep fantastisch. Ik voel mij nu voldoende getraind om vol vertrouwen verder te gaan tot Praag. Vanaf nu kan de route enkel mooier worden!.

Vrijdag 30 Juli 2010 (Dag 11) Lippborg - Wewelsburg 67 km

Ik probeer nog één maal de Römer-route te volgen. Dit is geen goede beslissing want in Herzfeld spreken de bordjes elkaar zó tegen dat de inwoners van Lippborg mij een plaatselijk rondje van 4 km zien afleggen. Het is welletjes nu en langs de autoweg kom ik zonder problemen in Lippstad, een sfeervol stadje gedomineerd door de hagelwitte Mariënkirche. Tot Geseke achtervolgt mij een gitzwarte regenwolk. Ik verorber mijn broodjes aan een kapel midden in de velden. Binnenin geurt het naar frisse bloemen ter nagedachtenis van de 19 doden tijdens de love-parade in Duisburg vorig weekend. Vertrappeld. De eerste kuitenbijtertjes tot 150 m volgen elkaar op met prachtige vergezichten als beloning. Eindelijk weg met de horizonten vol zware industrie. In een bos kruisen op nog geen 20 meter afstand 2 schichtige herten. Een pijlsnelle afdaling aan 8% brengt mij in Brenken. Plots sta ik midden in een Ardeens landschap. De Alme doet me denken aan de Lesse in Anseremme. Ik zou graag kamperen en fiets langs een kronkelend pad bergop bergaf naar het 6 km buiten de route gelegen Wewelsburg. Ik heb mij vergist. Hier is geen camping maar een jeugdherberg, volzet! Een bordje lonkt mij naar het pension "Alte Mühle" met een nog werkend klotsend waterrad. Wat een mooi hoekje. En rustg! Er is nog een kamer vrij en zonder na te denken boek ik. Een planken vloer, houten lambrizering, oude potten en pannen tegen de muur, allerlei postuurkes aan de wand. Vanop het terras heb ik een onvergetelijk zicht op de renaissance Wewelburg uit 1606. Veel wandelaars en fietsers komen hier even verpozen. De Duitse Gemütlichkeit.


















Zaterdag 31 Juli 2010 (Dag 12) Wewelsburg - Wrexen 61 km

Vandaag wordt het een lastige dag want er moet nogal wat geklommen worden. Terug in Brenken sluit ik mij aan op de Welness-route. Steile klimmetjes brengen mij tot Büren. Daarna kronkelt de weg belegd met scherpe grove kiezel langs de Alme. De klimmetjes worden steiler, de afdalinkjes spectaculairder. In Hegershof wil ik mijn bande sparen -wat een geluk dat ik in Werne een nieuwe achterband heb gestoken - en neem de autoweg. Een 3 km lange zeer steile klim. Regelmatig moet ik halt houden om naar adem te snakken. Een boordje Weiberg waarschuwt mij dat ik verkeerd ben. ik moet helemaal terug naar beneden. Shit! Aan 14 %! De kwaliteit van de route wordt stillaan beter. Plots sta ik oog in oog met een hert dat nog meer verwonderd lijkt dan ik en schiet dan stichtig weg. Voor ik het besef sta ik in Bab WÜnnenberg, geloofd om de zuivere lucht. Ik adem diep in, nog eens diep... en nog eens.. en val bijna flauw. Om aan de Diemel te komen moet ik vanaf Fürstenberg 4 km klimmen aan 6 tot 8 % om over een 400m hoge heuvelrug te komen. Prachtige panoramas. De afdaling aan 12 % over grove kiezel is ronduit gevaarlijk. De remmen zien af. De fiets kan ik nauwelijks onder kontrole houden en stap af. In Warburg is een camping maar vanaf Wrexen is het nóg 20 km. De benen zijn vermoeid en ik neem mijn intrek in het plaatselijke hotel. Ben ik een luxe-poppemieke op de fiets? Ik ben tevreden want de route zat vol afwisseling en niet te warm. Vooraleer mijn voeten onder tafel te schuiven voor het avondmaal begint de dagelijkse routine. De fietskledij uitspoelen, een douche nemen, proviand voor morgen zoeken, de route van morgen voorbereiden, het dagverslagje neerpennen. Ik reis alleen, maar voel mij niet eenzaam. Vanaf morgen zijn er campings in overvloed. s´Nachts koelt het hier fel af. De Diemel vormt de grens tussen Rheinland-Westfalen en Hessen.






Zondag 01 Augustus 2010 (Dag 13) Wrexen - Trendelburg 52 km

Ideaal fietsweer. Nochtans voel ik vrij vlug bij een klimmetje dat de benen vandaag niet goed zijn. Het is de 13de! Tot Warburg is het een beetje zoeken. Warburg is een zeer oud stadje met smalle steegjes en ringwallen zoals er in Duitsland nog weinig zijn. Vele typische witte vakmanshuizen met donkerbruine balken. Een gedenksteen leert mij dat hier in 1942 joden in het openbaar werden verbrand. Er is nog een synagoge. De Diemelvallei wordt steeds mooier en stiller. Nu en dan het geklater van kleine watervalletjes. Boven in de lucht het gezoem van een zweefvliegtuig. De ganse dag heb ik geen enkele winkel open gezien. Enkel een geïmproviseerd fietscafee waar ik mijn eerste gegrilde Bratwurst in Duitsland binnenspeel... ja, de eerste. In Stammen 3 km voor Trendelburg is er een hooihotel. Als je een slaapzak bijhebt mag je er in een bak stro slapen voor 9 euro. De heilige Ruth met Kerstmis. Als ik boven ga kijken begint het al overal te jeuken. Niet doen dus. Wanneer ik in Trendelburg in de receptie van de camping stap begint het te gieten alsof ze me boven staan uit te lachen. Aan de overkant is een hotel voor 28 euro met Frühstuck. De keuze is gauw gemaakt. Ik mag hier 2 nachten blijven en besluit tot een rustdag. De weg door het dal was mooi en niet moeilijk of zwaar. Toch voel ik mij uitgeput.












Maandag 02 Augustus 2010 (Dag 14) Trendelburg - Trendelburg 0 km Rustdag

Wat ben ik blij dat ik niet gekampeerd heb. De ganse nacht heeft het pijpestelen geregend. Deze morgen is het mistig en dat geeft een magische tint aan de Donjon die vanop zijn rots uit zandsteen er boven uit komt piepen. Dappere toeristen schepen in in hun fonkelrode kajakken voor een afvaart naar Bad Karlshafen. Ik zit opgescheept met een beetje Sattelwundsein...mijn gat doet zeer... In dit stadje met zijn 5500 inwoners is het stil en rustig. Ik ben dit niet gewoon en ben verplicht mijn bruisend Leuvens levensritme een versnelling lager te zetten. s´Avonds begint het weer te regenen. Wat zou ik nu zitten doen in mijn tentje?


Dinsdag 03 Augustus 2010 (Dag 15) Trendelburg-Jeugdherberg Han Münden 65 km

Het regent lichtjes. De Diemel-route loopt door het bos vlak naast de Diemel tot Bad Karlshafen. Een wit barokstadje en een druk bezocht kuuroord met een reusachtig groot openlucht zwembad. Daar naast een gradierwerk met zeer gezouten water zoals ik er een zag in Werne. Het indrukwekkende witte Invalidenhuis met gouden letters valt sterk op. De Weser-route wordt aangeduid met een kakafonie van bordjes, maar ik rij niet verloren want de Weser blijft altijd in zicht. De brede vallei is als een postkaart, vooral als de zon soms door de hardnekkige wolken komt piepen. Dit is vakantie. In Oedelsheim nodigt een fietsvriendelijk café met aantrekkelijk zonneterras mij onweerstaanbaar uit. Een bord Nudeln mit Parmesankäse smaakt overheerlijk. Dit is een toeristische streek met veel hotels, pensions en "Zimmerfrei" alom. Toch valt me weer de stilte en de rustige sfeer op. Knallende donderslagen maken een abrupt einde aan de stilte. Bliksemschichten flitsen door de vallei. De regen kletst rond mijn oren en doet mijn voeten zwemmen in mijn schoenen. In Han Münden is de JHB gemakkelijk te vinden en er is gelukkig plaats.








Woensdag 04 Augustus 2010 (Dag 16) Hann Münden - Allendorf 46 km (800 km - ik zou over de helft zitten !!!)

Na de Weser-route volg ik vanaf nu dagenlang de Werratal-route. De vallei is schilderachtig mooi en wordt steeds mooier, zeker als de zon er door komt. Ik rij hier niet alleen met pak en zak. De Werratal-route is door het Duitse Fietsersvolkje zeer geliefd. Vandaag zal ik genieten. Alle dorpjes hebben de typische vakmanshuizen, de ene al ouder dan de andere. Witzenhauzen is bekend omwille van zijn 150.000 kersenbomen. Zouden ze hier in het voorjaar ook bloesemtochten organiseren zoals in het land van Katarakt? Ik wordt een beetje ontroerd en fiets nóg trager als ik langs een slecht onderhouden modderig bospad vlak naast de Werra het dorpje Lindawerra binnen rij door de Strasse zur Einheid. Ik ben de vroegere grens Oost-West overgestoken. Het slechte bospad werd eertijds bewust slecht onderhouden omdat het een bewaakt grenspad was. In het veld getuigt nog een donkergroene uitkijkpost. In Allendorf 3 km verder rij ik terug het "Westen" binnen. Een prachtig grensstadje dat absoluut een bezoekje verdient. Bijna alle huizen zijn prachtig gerestaureerde vakmanshuizen waaronder één van de mooiste van heel Duitsland. Ik schrijf mij in in een goedkoop pension. Hoe meer naar het Oosten, hoe goedkoper. Ik hang een beetje de toerist uit. Aan de overkant is een klein museum over de DDR en de muur van Berlijn. Dit is een toffe dag. Morgen zal het weerspatroon in het algemeen verbeteren, vertelt men op een plaatselijke zender. Ik geloof er niet veel van want rond 19 uur regent het pijpestelen. Zou ik mijn tentje niet beter wegsmijten? Door altijd maar stroomopwaarts te rijden ben ik zonder het te voelen 150 m gestegen tot 200 meter.
















Donderdag 05 Augustus 2010 (Dag 17) Allendorf - Frankenroda 56 km

Voor de zoveelste keer voorspellen de zwarte wolken niet veel goeds. Wolkenflarden schuren tegen de beboste heuvelflanken. De gastvrouw doet haar uiterste best mij een overvloedig ontbijt aan te bieden. Zij moet ook puffen tegen astma, vertelt ze, als ze mijn hese stem hoort. Het fietspad rijdt als een autostrade. De bewegwijzering verdient 10 op 10. Ik ben in vakantiesfeer en begin te zingen ... eerder te brullen. Eschwege is een mooi stadje vol schitterende vakmanshuizen. Alle dorpjes hier hebben wel enkele prachtexemplaren. In Wanfried worden de hemelsluizen in alle hevigheid opengezet. Aan de Hafen kan ik schuilen onder een grote openstaande zonneparaplu. De hemel trekt open en ik kan weer verder. In Hedra rij ik terug Oost binnen onder een donkere vieze brug en naast het "tandem"-symbool van eenheid. Ik ben in Thüringen aanbeland. Het landschap verandert, de huizen zijn minder goed onderhouden. Dit is heel opvallend in het stadje Treffurt. Op de marktplaats ontmoet ik een koppel Nederlanders ook op weg naar Praag. De leuke babbel wordt nog gezelliger als 2 Belgische mannen te samen, ook naar Praag, er bij komen zitten. Het begint lichtjes te regenen. In een onooglijk dorpje Frankenroda bel ik aan bij "Zimmers zu vermieten". De man ontvangt mij met een bulderlach en een stevige schouderklop omdat "Sie eine Frau sind". Fier toont hij de kamer. Ik heb ook een keuken ter beschikking voor een belachelijk lage prijs. De bakker is al om 17 uur gesloten. Ik ben te laat en rij 2 km terug naar een restaurant. Morgen zou het weer beter worden, vertelt de gastman. "Het heeft hier al een hele tijd niet meer geregend". Ik geloof er niets van want het gras is véél te groen. Mijn mobieltje werkt niet door de hoge rotswand naast het huis.






Vrijdag 06 Augustus 2010 (Dag 18) Frankenroda - Frankenroda 0 km Rustdag

Het regent, het zegent, de pannen worden nat. Héééél nat. Het ontbijt wordt huiselijk opgediend. de huisvrouw vertelt zeer tevreden te zijn en gelukkig dat de DDR-tijden voorbij zijn. "Honnecker war ein Dictator". Het regent zó zwaar dat ik er niet veel zin in heb. Ik blijf een dag en lees meimerend gedichtjes.
Ein Regenbogen.
Es hat aufgehört zu regnen
leichte regenkristalle ziehn.
Ein bunt Gemischtes Farbenspiel
am himmel is zu sehn.
Pastelfarben leuchten
schillern im Sonnenlicht.
Ein bunt gefärbter regenbogen
das Tageslicht durchbricht.
Es sind die Farben rot Geblund
blau, oranje sich untermischt.
Er steht nicht lang am Himmelzelt
er ist wie weg gewischt.

Zaterdag 07 Augustus 2010 (Dag 19) Frankenroda - Heringen 84 km

Jopie, de lucht is diep blauw, het ontbijt staat klaar! De gastvrouw heeft op eigen initiatief (!) de lunchbroodjes al bij de bakker gehaald. Ik mik tot de camping in Heringen 65 km verder. Het landschap is mooi, de zwaluwen kwetteren. In al mijn enthousiasme rij ik in Creuzburg 3 km een steile heuvel op ... in de verkeerde richting. Terug beneden volg ik de gelijkuitziende bordjes naar Ifta. Dit is weer verkeerd! 3 + 3 km heen en terug is al 12 km te veel! Ruth, wat is er aan de hand? Door een zeer vriendelijke Duitse Radfahrer word ik op het goede pad geholpen. Ik wordt er nerveus en gespannen door en kan de pedalen niet rap genoeg rond draaien. Een ommetje naar Eisenach zit er niet meer in. Spijtig, want Bach is er geboren, Luther heeft er het Nieuwe Testament naar het Duits vertaald, Goethe verbleef er graag. Eveneens werd er de ondertussen vergane Wartburg auto op 2 kleppen in elkaar geknutseld. De weg loopt pal naast de Werra over grint en aardewegen, nu verzopen door de overvloedige regen van gisteren. Fietsen is dubbel zo zwaar. Regelmatig moet ik heuvels over. De temperatuur stijgt naar 28 graden Celsius. Van ver zie ik hoog boven de bomen de kaliheuvels schitteren van de kalifabrieken in Heringen. Het zijn net steenkool terrils, maar dan in het zilverwit. Alle bakkers en winkels zijn vanaf deze middag tot maandag gesloten. Op de camping kunnen ze mij enkel een portie frieten aanbieden. Er is geen wolkje aan de lucht en ik had zo graag gekampeerd. Zonder een deftig eetmaal zie ik het niet zitten. Ik boek in het enige hotel. Avondmalen is onmogelijk want vanavond is er een huwelijksfeest. Dus rij ik naar het enige veel te chique restaurant en doe mij te goed aan een berg zeer lekker klaargemaakte vegetarische noedels. Het wordt tijd dat ik mijn budget eens onder de lope neem.








Zondag 08 Augustus 2010 (Dag 20) Heringen - JHB Bad Salzungen 34 km

Ik heb me gisteren een klein beetje geforceerd. Dus doe ik het wat rustiger aan. Oost-West blijft me boeien. Ongeveer 200 km heb ik, of de route, geflirt met de grenzen. Nu rij ik definitief Oost binnen in Vacha. De "brug van de Eenheid" over de Werra en de indrukwekkend goed bewaarde uitkijktoren dwingen even tot bezinning. Dat de grens hier dwars door een huis liep hou je nauwelijks voor mogelijk. Na een forse klim van 150 m aan 10 % daal ik af naar Bad Salzungen, een kuuroord met meerdere zoutbronnen en baden. Na een kleine siesta in de jeugdherberg doe ik zoals alle bezoekers mijn kuurrondje rond het schilderachtige meertje. Aan de Kurkliniek waan ik mij als een figurant in een ziekenhuisfeuilleton. Ik krijg toch weer geen onweer over mijn donder zeker? Door de druppels haast ik mij naar de jeugdherberg, een beetje boven de stad gelegen. Na het avondeten beneden rij ik voor de 3de keer de berg op naar de JHB. Tot nu toe heb ik ongeveer 100 km teveel gereden. Verloren, verkeerd, om een winkel te zoeken, voor allerlei en nog wat. De JHB bestaat uit verschillende afzonderlijke huisjes met telkens 4 bedden. Ze is eigenlijk aan een grondige renovatie toe en doet mij denken aan de voormalige CM-jeugdkampen in Melchtal in Zwitserland. Ik kreeg voor mij alleen een gans huisje voor de prijs van 17,5 euro.




Maandag 09 Augustus 2010 (Dag 21) JHB Bad Salzungen - Meiningen 49 km. Al 1023 km!

Ik mag van de JHB-moeder een gratis lunchpakket meenemen. Eenmaal buiten Bad Salzungen verzuip ik in de modder. Klein blijven trappen en vooral niet stoppen Ruth! Vorige nacht zijn emmers, neen badkuipen regen gevallen. De wolken dreigen nog steeds maar er valt niets uit. De ganse dag blijft het drassig en klam. Rond Wernhausen lijkt de route meer voor cyclocrossers ontworpen met stevige kuitenbijters en snelle afdalingen. Stadjes als Schwaflungen, Wasungen, Walldorf volgen elkaar op. Maar wat is het hier saai! Bakkers, winkels, terrasjes... alles is hier al dicht van vorige zaterdagmiddag. Hoe doen ze hier aan business? In Schwaflungen vind ik een soort ongezellige staatswinkel open uit de voormalige DDR. De bananen zijn in staat van ontbinding, de appels zijn halfrot. Zijn de mensen hier nog altijd onder de indruk van wat hen tot 21 jaar geleden overkomen is onder Honnecker? De mensen zijn vriendelijk, maar gelaten en zeggen geen woord teveel. "Die Kommunisten sind nog immer da". Omdat Meiningen vele terrasjes bezit besluit ik hier te overnachten. Meiningen is een zeer hoogstaande muziek- en theaterstad met vele opvoeringen van bekende grootmeesters. R. Strauss dirigeerde hier dikwijls. Toch mis ik ook hier het bruisende leven van onze steden. Voor de eerste keer mis ik mijn familie en heb een beetje heimwee. De scholen zijn herbegonnen. Fier stappen de kinderen met hun nieuwe boekentassen over de straat. Sommigen met een blokfluit, viool of cello.








Dinsdag 10 Augustus 2010 (Dag 22) Meiningen - Hildburghausen 46 km

Vandaag ben ik precies 3 weken geleden vertrokken. De tijd en de afstand beginnen te wegen. De zon doet haar uiterste best om de wolken uit de lucht te houden. Het landschap is ongerept en wondermooi. De route loopt over onberispelijke asfalt. Het gaat echter niet zo goed met mij. Ik heb hoofdpijn, de maag pruttelt. Ondanks 2 Ventolin-pufs blijf ik kortademig. Daarom fiets ik aan een gezapig tempo tussen 10 en 15 km per uur. Ik geef mijn ogen de kost. De vele naaldbomen van Thüringen Wald doen mij denken aan het Zwarte Woud. De dorpjes zijn ingedommeld en oud. De hellingen worden steiler en venijnig. Niet om te lachen! Tijdens de afdaling naar Themar vlieg ik bijna over mijn stuur als ik plots moet remmen voor een diepe watergeul dwars over de weg. Ik zie zowaar een DDR-trabantje rondtuffen. "Halo! Guten Tag"! Al bij al ben ik vroeger dan gedacht in Hildburghausen. Verder tot Veilsdorf durf ik niet omdat er in het boekje geen sprake is van pensions of hotels. Aan kamperen in verzopen weides denk ik al lang niet meer! Het ene hotel is definitief dicht, het andere met vakantie. Net buiten de stad vind ik een betaalbaar en gezellig onderkomen. De patron geeft mij gelijk niet verder gefietst te hebben. "In de grensstreek tussen Thüringen en Bayern zijn bijna alle hotels en pensions gestopt omdat er te weinig toeristen zijn". Ondertussen ben ik gestegen tot op een hoogte van 350 m. de Werra is slechts nog een brede beek.




Woensdag 11 Augustus 2010 (Dag 23) Hildburghausen - JHB Coburg 37 km

In Veilsdorf verlaat ik de Werra-radweg richting Coburg. Tot Meeder stijgt de weg over 10 km zachtjes tot 450 m hoogte. De beloning in dit niemandsland zijn overweldigende vergezichten tot 20 km langs beide kanten, schat ik. Het regent als ik Thüringen verlaat en Bayern binnenrij. Je ziet nog precies waar de grens tussen Oost-West lag aan een betonnen raster dwars door de velden. De weg verbetert spectaculair. De huizen tonen vriendelijker en rijker. Vaarwel Oost-Duitsland! Tot weerzien? Ik weet het niet. Door wegeniswerken is het even zoeken om het centrum van Coburg te bereiken. Wat heerst hier een gezellige drukte. Op de Marktplatz is het bloemenmarkt. Temidden van de bloemenkraampjes staat fier het standbeeld van prins Albert von Sachsen-Coburg-Gotha. Dit is een voorvader van het Belgisch vorstenhuis! Met een blik op hem geniet ik van een capucino "mit milch". 300 meter boven de stad pronkt de vesting van de hertogen van Sachsen-Coburg. Een beetje te hoog om naar boven te klimmen. Daar was vroeger een appartement van Luther. Uitgeregend bel ik aan aan de Jeugdherberg. Er is niemand maar telefonisch mag ik met een code binnen. s´Avonds tegen 18.00 uur zou er wel iemand langskomen. Coburg is een stad waar ik me zou thuis voelen : veel mooie winkels, gezellige terrasjes, prachtige gebouwen.






Donderdag 12 Augustus 2010 (Dag 24) JHB Coburg 0 km Gedwongen rustdag

Ik kan hier niet weg. Het zal de ganse dag zwaar regenen, vertelt de JHB-moeder. En gelijk heeft ze. Het giet, het giet nog altijd, het houdt niet meer op. Dit begint zo stillaan op noodweer te gelijken. Ik fiets kletsnat naar de stad voor een etentje. Ik durf nog nauwelijks mijn short aan. Iedereen loopt hier in herfstkledij met bijhorende paraplu. Ik hoop een internet-cafee te vinden. "Verleden jaar is deze gesloten"! Moet ik dan in het vervolg een laptop meehebben? Nog 3 kg bagage meer? Al bij al is het goed dat ik in de Jeugdherberg gelogeerd ben. Droog en veilig.

Vrijdag 13 Augustus 2010 (Dag 25) JHB Coburg - JHB Wirsberg 78 km

Het is betrokken maar droog. Fietsen kan dus. Ik lees in de krant dat het gisteren 80 liter per vierkante meter geregend heeft. Vooruit dan maar. Heuvel op , heuvel af. Niet heel hoog maar toch. Noord-Beieren is mooi en bergachtig. Zonder moeite vind ik in Lichtenfels de Main-radweg, een autostrade voor fietsers. De Main stroomt snel en donkerbruin, bijna over de oevers. Het begint dan toch weer te regenen en ik zet vaart naar Kulmbach. Een mooi levendig stadje is dit. Midden in de stad staat de beroemde Kulmbacher brouwerij, ietsje kleiner dan Inbev in Leuven. Hier kan ik geen halt houden want de overnachtingsmogelijkheden zijn véél te duur. Ontgoocheld zet ik koers naar het 20 km verder gelegen Wirsberg waar een 3-sterren jeugdherberg is. Het is een lange weg vals plat. Ik voel dat ik mij aan het opblazen ben. Het begint harder te regenen. Verdomme toch! In Wirsberg moet ik mijn laatste krachten aanwenden voor de 2 km zeer steile klim naar de JHB. Waarom liggen die altijd boven op een heuvel? Ik wordt er hartelijk ontvangen met een gratis koffie. "Mit Fahrrad aus Belgiën? Respekt". Dit is inderdaad een prachtige JHB ... met internet. Met al die regen ben ik vergeten fotootjes te nemen. Neen, ik mag de moed niet verliezen.


Zaterdag 14 Augustus 2010 (Dag 26) Wirsberg - Bischofsgrün 27 km

Om 7u30 zit iedereen al aan tafel voor het ontbijt. Zo gaat dat nu eenmaal in een jeugdherberg. In de verte lonkt het Fichtelgebirge tot ongeveer 1000 m hoog. Ik mik op Bischofsgrün, niet eens zover. Zoals gewoonlijk worden bij ieder dorpje de kuiten op de proef gesteld met korte venijnige hellingetjes en straffe afdalingen. Vanaf Bad Berneck op 300 m begint de echte klim naar het dak van de Praagroute op 870 m. Zonder knikjes gaat het over 11 km gesta bergop. De zon komt soms geïnteresseerd piepen. Ik geniet van het geklater van de Weisser, een klein riviertje dat zijn diep roestbruine water over rotspartijtjes stuurt in een aaneenschakeling van watervalletjes. Heerlijk, maar lastig tegelijk. In Bischofsgrün op 600 m is het nog slechts 16 graden Celsius. Ik begin te rillen van de kou en krijg het benauwd. Is dit de voorbode van astmaproblemen? Voor mijn neus staat op het juiste moment op de juiste plaats een goedkoop pension. De vrouw des huizes komt fier aangefietst met een mand vol verschillende paddestoelen uit het bos. Ik laat mij vallen op het bed. Genoeg voor vandaag. Een astma-aanval uitlokken is het niet waard. s' Namiddags maak ik een wandelingetje en geniet van de frisse berglucht en het groene landschap. Morgen moet ik dáár over. Zou de Fichtelnaabroute zo vlot fietsen als de Weissmainroute vandaag? s' Avonds na het avondmaal nodigt de vrouw des huizes mij uit op een spelletje "Helma!?" waar je met pionnen om ter eerst naar de overkant moet door geslepen over elkaar te "hopfen, immer hopfen". Zij wint natuurlijk en kraakt een fles wijn op de "vriendschap onder vrouwen".








Zondag 15 Augustus 2010 (Dag 27) Bischofsgrün -Waldersdorf 41 km Koninginnerit over het Fichtelgebirge

Ik ben een beetje gestresseerd. Vandaag moet de koninginnerit gereden worden. Het stevige ontbijt moet mij daarbij helpen. Het gaat pittig naar omhoog. Bischofsgrün is in feeststemming want er heeft een tornooi "Skisprung für Damen" plaats. Ik trap en zwoeg. Nu en dan zie ik een kleine flits van het dal beneden in de mistflarden. De vochtige grintweg door de bossen werkt tegen. Dennengeur prikkelt mijn neusvlies. Plots rij ik onder de skilift door naar de Ossenkopf (1024 m). Wat ben ik toch bezig?! Ik voel mij sterk vandaag, zéér sterk. Is het omdat het net nu niet regent? Na 12 km hard duwen en puffen sta ik vlugger dan verwacht aan de Fichtelsee op 870 m. "Allein aus Belgiën mit das Gepäck, das ist Wahnzin!" roept een toeriste die prompt enkele fotootjes neemt. Ik blijf niet lang boven. Het is slechts 12 graden Celsius en zwarte wolken pakken samen. Eerst nog 3 km kuitenbijten tot het druk bezochte skidorp Fichtelberg. Als beloning mag ik 5 km afdalen langs een prachtige weg ...in de gietende regen. In Mehlmeisel zijn het oogstfeesten, het einde van de zomer en O.L.Vrouw Hemelvaart. Ik werk mij door de Lederhosen en Dirnndols door en begin de volgende beproeving. Vanop 550 m moet ik venijnig over 8 km naar omhoog tot Rodenzenreuth op 700 m. Mijn krachten zijn opgebruikt. Gelukkig dat ik nog mijn tanden heb om op te bijten. Een mueslireep doet wonderen. Eindelijk kan ik afdalen naar Martktredwitz op 500 m. In Waldersdorf 2 km vóór Martktredwitz "val" ik op een Ferienwonung. Vandaag is er niemand. Ik kan beschikken voor de ganse 1ste verdieping: 3 slaapkamers naar keuze, een keuken, een living en badkamer met bad, het eerste in 4 weken. De gastvrouw toont mij fier haar Cloony-koffiemachine met pads. Dit allemaal voor 25 euro met ontbijt. Dit is een geslaagde dag. De wolken breken open en een stralende zon komt te voorschijn. Waawww, nog 20 km tot de grens met Tsjechië.