• : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.

Woensdag 3 September (dag 20) Belorado - Burgos 46 km

Ik geraak in Compostela! Ik weet het zeker. Een pittige klim brengt mij over de Montes de Oca tot 1000 m hoog. San Juan de Ortega boven is een verlaten oord. 4 Franse pelgrims uit Bretagne op de fiets belonen mij met een bravo. Dit doet deugt en streelt mijn ijdelheid. Hierboven is het slechts nog 7 graden C. Aan de andere kant van de bergen waait een stevige bries die verhindert dat de langzame afdaling te snel gaat. Integendeel, ik moet nog bijtrappen of ik rij achteruit! Aldus is het nog een heel eind tot Burgos. Op aanraden van de hospitalero in Belorado, een heel vriendelijk Luxemburger die vlot 5 talen spreekt, zoek ik de albergue op achter de kathedraal. Deze is nog maar 3 weken open en ruikt naar nieuw. Alles splinternieuw, 5 verdiepen hoog. Ik vind het te grootschalig om gezellig te zijn. Maar wat wil je voor 3 euro? Morgen allen tegelijk om 7 uur op en om 8 uur buiten. Dat belooft nogal een gewirwar. Naast mij ligt een franse dame met mijn leeftijd, alleen met de fiets uit Parijs. Ik ben nog zó zot niet. In de namiddag breng ik een bezoek aan de wereldberoemde kathedraal en de omgeving van de Plaza Mayor.

SanJuan de Ortega






Kathedraal van Burgos








Stadspoort van Burgos


Stadhuis van Burgos


El Cid Burgos

Donderdag 4 September dag21 Burgos Hontanas 47 km

Ontnuchtering als ik de kazerneachtige refuge verlaat. Het regent. In Spanje. En dit in het voorgeborgte van de broeierig hete meseta. Het miezelt, dan stopt het even, daarna komt de volle laag. Zouden het hier ook oude wijven zijn. Senioras viejas. Een strogeel landschap in de gietende regen. Is dit realisme of surrealisme. In Iglesias schuil ik in een bouwwerf. Plots vliegen er planken, mortel en stenen naar beneden. Straks is er nog een barst in mijn fietshelm. In Hontanas vind ik het welletjes. Ik spring de albergue de Puntido binnen. De douche dient nu niet om het overvloedige zweet weg te spoelen maar de witgrijze modder. Om 3 uur kan ik nog net aanschuiven aan de comida. Pasta, biefstuk friet en dessert met wijn, alles voor 9 euro. Vanaf de Rioja zet men de fles wijn ontkurkt op tafel alsof het water is. Wat zou jij dan drinken.... Ik dus ook. Ik laat me eventjes gaan, de benen ontzwellen. I feel good. Vraagtekens, accenten kan ik hier niet invullen want dit is een onmogelijk toetsenbord. Mijn verontschuldigingen hiervoor.






Vrijdag 5 September (dag 22) Hontanas - Villalcazar de Sirga 51 km

In plaats van een bloedhete meseta giert er een ijskoude wind als een zeer hevige mistral. Op aanraden van een Duitser trek ik voor de eerste maal mijn lange fietsbroek aan. De strakke tegenwind speelt met mijn fietszakken. Ik fiets midden op de eindeloze weg om niet in de gracht te belanden. Zwarte flarden wolken haasten zich naar de overkant... le plat pays qui est le mien...Het is nauwelijks 12 graden. Carrión de los Condos is te ver. In Villalcazar zeggen mijn knieën dat ik lang genoeg gevochten heb tegen dat aanhoudend natuurelement. Met als enigste wapen mijn kleinste versnelling. In het plaatselijk hostal is er nog 1 kamer vrij. Una segnora sola? Ik krijg ze. Morgen zou het terug regenen. We zien wel. Ik ben aan de helft van de Camino Francés!

Villalcazar de Sirga


Villalcazar



Zaterdag 6 september (dag 23) Villalcazar de Sirga - Calzadilla de la Cueza 29 km halve rustdag

Nu en dan een streepje zon. De milde wind is koud. In dit saaie landschap onderscheid ik slechts 3 kleuren : grijs, geel en een penseel blauw. Verder niets dan een eindeloze weg door een kaalgeschoren vlakte. Een voorbijgaande auto verdwijnt als een onzichtbare stip aan de einder. De dorpjes zijn levenloos. Een ongezellige hoogvlakte op 700 m zoals de Hoge Venen...zonder water en vele keren groter. Hier vecht ik tegen mijzelf, km na km. Hier kan ik er zó onderdoor gaan, hier kan ik zó beginnen huilen, hier kan ik zélf gieren als de wind. Mijn linkerknie geeft een ernstig sein om halt te houden. Mijn lichaam is toe aan rust, ikzelf aan bezinning. In het hostal hebben 2 Hollandse dames te voet dezelfde ervaring. Met de meseta lach je niet. Er is hoop. 88 km verderop in het westen ligt León en daarachter loert Galicië.
Gisteren was het in Santiago noodweer!


Zondag 7 September (dag 24) Calzadilla de la Cueza - Mansila de las Mulas 60 km. Ik zit aan km 1000!

Het is windstil. Er is ietsje meer blauw in de lucht dan grijs. Rond 11 uur krijgt de zon het dan toch voor het zeggen. De gele graanstoppels beginnen te glanzen in de zon. In dit "land of nowhere" kruipt de weg traag verder. Indertijd kon je hiermee bergen aflaten verdienen. Zo was je zeker dat na de dood je ziel in de eeuwige velden van de hemel zou vertoeven... tussen de dampende potten rijstpap. Ik zou kunnen brullen als een ketter. Hier hoort mij tóch niemand. Maakt de meseta mij knettergek? In Sahagún doe ik een bezoekje aan de albuerge por penegrínos. Ik heb nood aan een gesprekje. De hospitalera is een Argentijnse die na 4 jaar met haar spaanse vriend, heimwee heeft naar haar vaderland. Ik kan het verdorie geloven, als je in zo een gat beland bent. "Ik zal ooit een keuze moeten maken". Asì es la vida. Dan schuiven de velden weer voorbij, plots een zielloos dorp met een al even futloze kat, dan terug de velden. No food, no drink. Dit is de farwest... zonder paarden, zelfs zonder stieren. Ik heb er 999 km opzitten!!!

Maandag 8 September (dag 25) Mansila de las Mulas - León 20 km

Na een uurtje en een half sta ik recht voor de prachtige romaanse kathedraal in León. Vanuit de Trotter had ik ooit genoteerd dat hier vlakbij een jeugdherberg was met individuele kamers en bad. De "Residencia Universitaria Miguel de Unanimo". Ik mag hier 2 dagen verblijven. Het is hoog tijd om tot rust te komen na die verdomde meseta. Ik ben nu wel echt moe. Mijn linkerknie baart mij een beetje zorgen. In de verte liggen immers de bergen van Galicië. Ik heb de meseta overleefd en heb voor 2 dagen een rustig nest! Is dit niet geweldig?

León kathedraal




León Gaudi


León


León Isidorokerk

Dinsdag 9 September (dag 26) León - León 0 km Rustdag

Ik rust zoveel mogelijk en dwaal ondertussen een beetje rond in de stad. De gotische kathedraal doet denken aan de grote franse kathedralen. Van binnen is ze bijzonder mooi. De glasramen zijn van een uitzonderlijke schoonheid. De Isodorokerk is vroeg-roomans en één van de grootste in zijn soort. De casa de Botín van Gaudi valt op.
Dit huis is een oase van rust in deze drukke stad. De 2 grote pelgrimsrefuges zijn rumoerig en overvol. Hier lopen enkele studenten rond, sommigen zijn aan het blokken. Als enige pelgrim schuif ik in de refter aan, om 14 uur voor de comida en om 21 uur voor de cena. Met mijn mondjevol spaans kom ik niet ver. Dit is een speciale ervaring tijdens deze Camino. Dat ik dat nog allemaal mag beleven!

León jeugdherberg



Woensdag 10 September (dag 27) León - Astorga 58 km (nog 300 km)

Het is even zoeken om uit León te komen. Toch ben ik blij dat ik in deze stad een dagje pauze heb genomen. De rit verloopt gemakkelijker als gedacht, eigenlijk vrij vlak. Het is windstil en de lucht is diep blauw. Ik smeer mij in om niet te verbranden. Ik ben al bruin genoeg. Na 10 km voel ik dat er iets niet op mijn hoofd staat. Shit!!!! Ik heb mijn fietshelm in de jeugdherberg in León laten liggen. Ruthje, je wordt vergeetachtig meisje! Als je alleen reist moet je ook op zoveel in het oog houden. Ik ben te ver om terug te keren. Na 20 km krijg ik gezelschap van 2 charmante fietsers uit Nederland. Eindelijk kan ik nog wat kletsen in het Nederlands. Waar zitten al die stoere Belgen? Zij fietsen verder tot Rabanal. We sluiten onze korte ontmoeting af met een gezellige café con leche en een bocadillo con queso y jamon (ze beginnen lans mijn oren uit te komen) op de plaza mayor in Astorga. Ik vind deze even lekker, zelfs lekkerder als de fameuze capuchino in Italië. De albergue is gemakkelijk te vinden. Na de stilte in León kom ik terug midden in de pelgrimsdrukte. Hier zijn 80 bedden, er is een soort living, keuken, wasplaats en natuurlijk de zeer belangrijke douches. Wat zou de Camino zijn zonder douches! Ik voel mij goed en tevree. Nochtans durf ik niet te veel denken aan wat komen moet : de Montes de León met het dak van de Camino. De Cruz de Fer op 1500 m hoogte. Overmorgen is het zover, denk ik. Astorga is een gezellig stadje en voor velen een vertrekpunt. Het bisschoppelijk paleis en museum van Gaudi staat in de volle zon te pronken. Hier is een fietswinkel. Eens zien of ze geen fietshelmen verkopen.

Astorga katedraal




Astorga Gaudi


Astorga Plaza Major


Astorga Gaudi



Donderdag 11 September (dag 28) Astorga - Rabanal del Camino 24 km

Met veel moed begin ik aan de klim naar de Cruz de Ferro. Mijn nieuwe fietshelm schittert in de gloedrode zon. Ik ben fier want ik ben 20 euro meer waard. Het gaat goed. Het landschap wordt dor, de bomen worden kleiner. Een kudde schapen loopt zonder uitkijken over de weg. Plots slaat het weer om. Zwarte onverwachte wolken lossen hun kletsnatte lading. Ik sta net voor een camping en verorber ondertussen een reuze tortilla con tomates y patatos. Het begint te motregenen en ik rij verder. Een ijskoude gure tegenwind bederft met veel succes de pret. Mijn handen verkleumen en mijn benen krijgen onbeschut in mijn kort fietsbroekje kippevel. Onverwachts krijg ik af te rekenen met zuurstoftekort en ik moet naar mijn Ventolin grijpen. Deze keer heeft mijn astma mij te pakken. In Rabanal op 1150 m besluit ik met veel tegenzin halt te houden want ik draai bijna "van mijn stekken". In de Albergue willen ze er een dokter bijroepen maar dit weiger ik. Rillend van de kou ga ik op bed liggen. Na een tijdje komt alles terug goed. Wat liggen mijn grenzen toch bijzonder laag, als ik zie wat anderen kunnen! De motivatie blijft intakt! Morgen nog 350 m klimmen en ik sta op de top, zeker weten. Dat de weersvooruitzichten somber zijn, regen en koude wind ... we zien morgen wel. Het is raar, ik ben blij dat ik dat allemaal kan meemaken.

Op weg naar Rabanal




Albergue in Rabanal





Vrijdag 12 september (dag 29) Rabanal del Camino - Ponteferrada 34 km over de Cruz de Fer

Vandaag is het dé grote dag. Voor de eerste maal in mijn leven zal ik met de fiets tot 1550 m hoog klimmen. Het gaat steil 400 m naar boven. Het is windstil maar de lucht is ijl en ik heb er last van. Voor ik het weet zit ik in de wolken en zie ik niets meer. Duwen, trappen, zuchten...waar blijft dat kruis? Nog hoger in de wolken. Het duurt veel te lang, en dan plots doemt het kruis op uit de mist. Ik ben er!!!! Ik ben op het dak van de Camino. Dit is het fameuze Cruz de Fer. Tranen van vermoeidheid en geluk. Lachen en wenen tegelijk. Ik raak het kruis aan. Er hangen pasfotootjes aan, armbandjes, schoenen.... Hier laat ik bibberend het verleden los. Het is nauwelijks 6 graden. Na nog een korte maar fikse klim van 12% begint de lange afdaling. Zonder meer spectaculair en snel. Mijn vingers bevriezen. De Irago-pas is adembenemend. Mijn meterje geeft 47 km/uur aan. Dit geeft een kick. Ik doe bijna in mijn broek. In Ponteferrada besluit ik toch maar niet verder te rijden. Overmorgen staat nog een klim à la Ibaneta op het menu. In de albergue is het al druk maar er is nog plaats. Dit was zonder meer een hoogtepunt in mijn Camino. Emotioneel. Een dag om nooit te vergeten. Ik wist niet dat ik dat kon. Daarvoor moest ik toch even over mijn grenzen gaan.

Bijna op de Cruz de Ferro


Cruz de Ferro 1550 m






Albergue vlakbij Cruz de Ferro


Afdaling Cruz de Ferro


Spectaculaire afdaling Cruz de Ferro