• : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.

Woensdag 11 Juli (dag 40) Sto Domingo - Belorado 29 km

Na 15 km steek ik de grens van de provincie Burgos over. Het gaat licht hellend gesta naar boven. Slechts een hoogteverschil van 150 m. Toch vlot het niet. Belorado (750 m hoog) lijkt onbereikbaar. Met slechts zeer veel moeite geraak ik er. Ik besluit hier een hotel op te zoeken, het mag kosten wat het wil. Na 4 dagen Voltarenzalf blijft de pijn in mijn knieën knagen. Ik tril en beef over gans mijn lichaam. Mijn ingewanden rommelen en rammelen als een wasmachine. Zo kan het niet meer verder. Ik ben kapot. De tranen staan mij in de ogen. Dit is een dip die ik ernstig moet opvatten. Mijn gezondheid staat nu op het spel. Telefoontjes vanuit het thuisfront doen mijn tranen opdrogen. Vanavond vroeg in bad en bed. Morgen moet er 300 m geklommen worden vooralleer af te dalen naar Burgos, slechts nog 55 km. 11 Juli is dit jaar voor mij een komplete off-day!

Donderdag 12 Juli (dag 41) Belorado - Belorado: 0 km. Einde na 1860 km.

Ik voel mij onvoldoende uitgerust om de zware tocht naar Burgos aan te vatten. Nu moet ik de keuze maken : verder doen met straffere medicatie met het risico mijn knieën invalide te rijden of gezond en wel de terugreis aan te vatten. Sorry, beste lezers, IK STOP ER BETER MEE. De bedoeling van de Camino is "onderweg zijn" en daar heb ik ruimschoots aan voldaan. Santiago was enkel de plaats van aankomst. De Camino is een mixt van extreme emoties : opperste geluk maar ook doffe ellende, onverwachte hoogtepunten, onverwachte dieptepunten. Dit alles alleen verwerken is niet vanzelfsprekend. De Camino is het leven zelf. El Camino asi es la vida. Ik heb er geen spijt van. Integendeel, ik heb 40 dagen lang alleen mijn plan moeten trekken en ik durf nu met gerust hart beweren dat ik een "ouwe taaie" ben. Ik heb mijn fiets hier afgeleverd in de refuge met het thuisadres opgeplakt. De man uit Wallonië komt mijn fiets afhalen. Hoe kom ik naar huis? Dit ga ik nu uitzoeken. Morgen met de bus naar Burgos en dan...? Ik bedank iedereen hartelijk die mij met zoveel enthousiasme gevolgd heeft. Zonder deze steun zou ik nooit zover geraakt zijn. Mijn gezondheid wil ik niet op het spel zetten. Ik heb hier voeten van stappers gezien die er bijna geen meer waren. Zover wil ik niet gaan. Voor mij is dit geen mislukking. De intenties leg ik hier neer in de kerk. Wie weet...volgend jaar in juni vervolg ik de Camino vanuit Burgos, nog slechts 550 km. Te voet dan en liefst in gezelschap. Wie gaat er mee? Ik ben fier over mijzelf en over de 1860 km die ik met de fiets heb afgelegd. Ik was een tikkeltje overmoedig misschien, maar is het leven niet aan de durvers? HASTA LUEGO
Lieve mensen, het is mooi geweest.








Epiloog. Woensdag 18 juli te Leuven

Ik heb de eindbestemming niet gehaald. Toch voel ik mij niet ongelukkig. Integendeel, ik ben een gans boek ervaringen rijker die ik niet rap zal vergeten. De onophoudelijke wolkbreuken en plensbuien tussen Noyon en Tours. De 80-jarige dame in Chartres die mij op het hart drukte “C’est le bon Dieu qui vous appelle”. De eerste beangstigende dip midden in de oneindige bossen van de Landes. De ongelofelijke ontvangst in het “acceuil des pèlerins” in St.Pied-de-Port waar ik van vermoeidheid bijna letterlijk binnenviel en de diepe emotionele ontlading die daarmee gepaard ging. De gigantische kom pasta die Jeanine, “mère des pèlerins”, er uit haar mouw toverde en er voor zorgde dat ik 2 nachten kon blijven. De loodzware beklimming onder een stralende hemel van de Ibaneta naar Roncevalles, “mijn Ventoux”. De hysterische massa Spanjaarden waarin ik terecht kwam in Pamplona tijdens de feesten van San Fermìn. De vieze matrassen in de sportzaal in Logrono. De totale uitputting in Belorado op nauwelijks 55 km van Burgos…
40 dagen lang vertrok ik iedere dag opnieuw vol moed en vertrouwen zonder te weten wat de dag mij zou brengen. 40 dagen in de woestijn... verstand op nul. In Belorado was het moment aangebroken om het verstand op één te zetten. Een aartsmoeilijk moment van ontgoocheling en veel traanvocht, maar ook van opluchting. Ik had een geweldige prestatie geleverd, die ik vooraf niet kon inschatten en ook niet wilde inschatten. De “opdracht” was voor 3/4de geslaagd en ik heb dus op zijn minst een onderscheiding verdiend.
Om de ganse tocht vanuit België tot Compostela in één ruk te kunnen volbrengen moet je voldoen aan een hele resem voorwaarden. Er moet een grondige motivatie zijn. De moraal moet uitstekend zijn. Het traject moet op voorhand goed bestudeerd zijn wat betreft overnachting en eetgelegenheid. Het lichaam moet tamelijk goed getraind zijn in uithouding. Er moet voldoende tijd voorzien zijn voor recuperatie. De fiets is vanzelfsprekend technisch in orde en de bagage gewikt en gewogen.
In Spanje ergerde ik mij hévig - misschien onterecht - aan het feit dat ik als fietser vanuit Leuven en èchte pelgrim moest voorrang verlenen aan de stappers in het algemeen, en vooral aan de Spaanse “toeristen” die eventjes voor enkele dagen met veel tamtam op stempeljacht vertrokken als een soort vakantietrip. Ik raakte gestresseerd door het te lange wachten aan de overvolle refugios en door de onzekerheid op een bed. Hierop was ik niét voorbereid.
Hierdoor had ik te weinig tijd voor recuperatie en kon ik op het laatste zelfs de slaap niet meer vatten. De vermoeidheid stapelde zich op en ik verdroeg de aanhoudende hitte boven de 30 graden niet langer. Alsmaar luider hoorde ik mijn lichaam schreeuwen : pasta of basta, hou er mee op! De moraal zat niet meer goed. Heimwee stak de kop op. Na 220 km in Spanje was het plots afgelopen. Hieruit zal ik leren. Ik hoop dat de Camino in Spanje niet door zijn eigen succes zal ten onder gaan… Scherpenheuvel in de zoveelste macht.
Het was afgelopen…dacht ik. Het is niét afgelopen. Santiago, je mag mij volgend jaar in september in Compostela verwachten! De laatste 306 km te voet met rugzak vanuit León. Dan ben ik 60. Of misschien tòch met de fiets vanuit Rocamadour over St.Jean-Pied-de-Port en de route Francès naar Compostela (1400 km)? Voelt er zich iemand toe geroepen om mij te vergezellen, man of vrouw?
Dank je Santiago want je was een uitstekend leider! Ik ben niet bestolen of verkracht, ik ben niet ziek geworden, ik heb geen bandenpech gehad! Dank je voor de hals over kop geïmproviseerde terugreis met de trein die wonderbaarlijk vlot verliep! Dank je voor de behouden thuiskomst!
Ik denk dat ik nu een beetje sterker in het leven sta. Ik was voortdurend verplicht uit mijn schelp te komen in contact met andere pelgrims van allerlei pluimage. Ik heb in St.Jean-Pied-de-Port een schelp gekocht als sleutelhanger, die ik voortaan “onderweg” altijd zal bij hebben. Als een soort fetisj of ouderwets schapulier, wat maakt het uit.
Men beweert : éénmaal scouts voor altijd scouts. Ik zeg : éénmaal pelgrim, voor altijd pelgrim.
Ik heb er absoluut geen spijt van. Het was zeker de moeite waard. Een geslaagd hoogtepunt in mijn leven. Maar... ik ben niet van het virus af?!
Pittig detail : ik ben met één rolletje wc-papier vertrokken en ik ben met datzelfde wc-rolletje terug thuisgekomen.