• : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.

Donderdag 21 juni (dag 20) Vivonne - Melle (51 km)

Vandaag is het de langste dag van het jaar en ik overschrijd de 1000 km! Is dit niet mooi? Kik ne ker hiere, ik zitte nondedjuu in Mèèlle! Mooie natuur vol korenbloemen en klaprozen. Veel aandacht ervoor heb ik echter niet want voortdurend dreigen wolken hun lading te willen lossen. Ik heb een Logis de France op het oog in Melle. Maar wat dacht je? Juist... "complet, madame". Na wat zoeken vind ik de camping municipal waar de grond verzadigd is van het vele regenwater. Ik heb geen andere keuze. Nog maar net geinstalleerd of het herbegint weer. Het is killig en nat. De moed zakt nu wel in mijn schoenen. Sint Jacob, waarom zorg jij niet voor wat beter weer? Heb ik mijn emmers water nog niet gehad? Een telefoontje van Katrien doet me weer wat opfleuren. Het regent de ganse nacht.

Vrijdag 22 juni (dag 21) Melle - Aulny (39 km)

Als ik wakker wordt regent het nog altijd. Gelukkig laat mijn duur tentje (een Robens Cloud) geen lek regen binnen. Maar alles wordt klam. De camping onder de bomen is te vochtig om te blijven en ik besluit op te breken. Mijn doel is St. Jean-d'Angélie. Verbeten trotseer ik de plensregen en de krachtige tegenwind. Geen 5-frankstukken, maar ganse euros vallen uit de lucht. Ik kan niet meer en kom nog nauwelijks vooruit. In mijn linkerknie voel ik opkomende pijnscheuten. Wat een roooooooooôtdag!!! Is dìt "la douce France"? Ze kunnen ze allemaal .... Ik rij verloren want mijn fietskaartjes zijn doorweekt. Op een bepaald moment sukkel ik op de drukke D950 waar ik mij tot Aulnay "haast" en aanbel in het hotel "Du Donjon". Een juweeltje van een antiek interieur met eeuwenoude balken aan het plafond. Een aanrader want pelgrims worden hier goed ontvangen en ik mag op het internet. In de inkomzaal hangt een grote pancarde met alle wegen die naar Compostela leiden. Ik neem de "formule étape" en laat mij op bed ploffen. s'Avonds mag ik van een zeer geïntersseerd zwitsers koppel een glasje rode wijn meedrinken. Buiten regent het nog altijd, maar "le temps va s'améliorer".




Zaterdag 23 juni (dag22) Aulnay - St. Jean d'Angely (slechts 23 km)

Ik had een onrustige nacht. Na een zorgvuldig opgediend ontbijt vertrek ik met veel moed richting Saintes. Nog vlug een kiekje van de prachtige romaanse kerk, omdat Erik aandringt naar foto's. Jammer "batterij bijna leeg". Zeker door de vocht. Ik voel al vlug aan de benen dat ik beter halt hou bij Angely. Ik voel mij uitgeput en draaierig. Er is wat zon, maar veel meer plensbuien die ik nu wel ècht zat begin te worden. Ik schuil in een bushokje en zie tot mijn grote verbazing op nog geen meter een tros bijtjes hun rasternest opbouwen. Langs de overkant een boerderij met zowaar in het midden een palmboom. Verdorie! Ik zit al een beetje in het zuiden! Hier en daar zijn de meestal geel-roos getinte huizen bedekt met de typisch Provençaalse dakpannen. In St. Jean d'Y vind ik een tamelijk goede camping waar ik platte rust hou in mijn piepklijn "huisje". Morgen blijf ik hier wellicht een dagje uitrusten. Het stadje loont de moeite om er eens rond te kuieren en te genieten. Nochtans ligt de zee niet meer zo veraf...




Zondag 24 Juni (dag 23) St. Jean d'Angely - Saintes (30 km maar)

Het is mooi weer, de benen jeuken. Ik rij tòch naar Saintes. Het is een mooie rit in de zon. Ja, nu voel ik het ècht : het zuiden komt dichterbij! Graanvelden wisselen af met velden zonnebloemen en wijngaarden. Een traan rolt over mijn wang. Dìt is Frankrijk! Heuvel op ,heuvel af. Hier en daar een kasteeltje, een romaans kerkje of een verloren donjon. De Charente is mooier dan ik dacht. Het is wel zwaar en ben blij als ik tegen de middag aankom in Saintes. Mooie camping vlak aan de Charente. Na de installatie van mijn tentje rep ik mij naar het historisch zeer oude stadje want er is nogal wat te bekijken. Ik doe mij te goed aan (een) glasje(s) rosé vin de pays. Even verder pronkt de triomfboog van Germanicus (20 na Chr.). Een verrassing : ik heb tenslotte al meer dan 1 derde afgelegd. Ik ben blij dat ik deze stad heb uitgekozen als rustplaats. De smalle steegjes, witte kalkstenen gebouwen en (patriciërs)huizen doen zuiders aan. Morgen hang ik een dagje de toerist uit. Ik ga zeker de reuzepannekoeken met bollen ijs proberen... èn met een pineau de Charente erbij. Ik ga me zoals Pallieter kapot (vr)eten (!?) want dit lichaam snakt naar stevige kost.

Maandag 25 juni (dag 24) Saintes Rustdag

Wat is het verschil tussen een puddingachtige konstructie en een koppel aantrekkelijk gespierde benen? 1100 km fietsen, natuurlijk.










Dinsdag 26 juni (dag 25) Saintes - Soulac-sur-Mer (65 km)

Hier begint het vol te lopen. Een hele groep Anwb-campeerders. Het toeristisch seizoen begint aan te trekken. Tijd om de plaat te poetsen. Onderweg de buien zoals gewoonlijk. Het kan me niet meer schelen . Over de onmogelijkste landwegjes geraak ik zonder verloren te rijden tegen 13u30 in Royan waar ik mij recht naar de ferry snel die om 14u00 afvaart. Ik ben op tijd! Oh thalassa oh thalassa. Eindelijk de zee. Ik krijg tranen in mijn ogen. De Schelde is slechts een beekje tegenover die machtige Gironde. De ferry schommelt van links naar rechts op en neer. Ik geraak in vervoering en krijg tranen in de ogen. Vergeet ik mijn fietshelm toch niet op de boot zeker? De overtocht duurt een half uur. Ik fiets langs en prachig fietspad door de duinen tot Soulac waar ik een camping vind met zicht op de oceaan. Dit is feest! Morge zou et niet meer regenen en steed warmer worden.








woensdag 27 juni (dag 26) Soulac-sur-Mer - Lacanau (68 km)

Ik doorkruis de Médoc, net een platte lekker ruikende quiche klaargemaakt uit een kompositie van dennenaalden, heide en varens. De kustwegen leiden door een kilometerslange verlaten woestijn van zand en duinen waar niets te kopen valt. "I don't feel well in the desert" en ik volg de kaarsrechte D101 en D3 meer in het binnenland. Alles is hier goedkoper dan aan de kust en de lucht is er even zuiver. Onderweg laat ik in een garage de pikkel van mijn fiets vastzetten, een niet te onderschatten en te missen onderdeel van een zwaar beladen fiets. Overal prijzen ze hier de lekkere mosseltjes en oesters aan. Ik ben moe en vraag mij af of ik wel in St.Pied-de-Port zal aankomen.


Dondedag 28 juni (dag 27) Lacanau - Salles (69 km)

Vandaag dezelfde quiche als gisteren, maar warmer opgediend. De overweldigende dennengeur prikkelt mijn reukorgaan. Dit is niet te vergelijken met die flesjes dennengeur op het toilet. Wat een zuivere lucht. De route loopt over een eindeloos netwerk van fietspaden die hier in de Landes zelfs hun eigen departementaal nummer hebben. In Andernos koop ik een nieuwe fietshelm en wordt ik getrakteerd op een militair défilé. Dit hadden ze toch niet moeten doen... lichtjes overdreven. In Audenge komt er plots een geblokte fransman naast mij fietsen tot in Mios, de visharpoen als een ridder vooruit stekend. "Vrees niet, ik doe je geen kwaad". Er volgt een diepgaand gesprek over het leven wat je niet zou verwachten van iemand die tot in de Barendszee is gaan vissen. Hij vindt mijn project ongewoon prachtig. Hij zou het ook wel eens willen doen "ce chemin de l'humanité", maar zijn vrouw.... Ik ben terug zò opgeladen dat ik door fiets tot in Salles. Hier vul ik mijn fietszakken vol proviand en huidcrèmes, want er volgen nog 150 km bos en nog eens bos.


Vrijdag 29 juni (dag 28) Salles - Labouheyre (64 km)

Het hartje van de Gascogne. Eindeloze bossen en kaarsrechte wegen. Al even kaarsrecht reiken de dennebomen naar boven en nodigen uit tot een gesprek met de flarden wolken die stoeien met de zon. Ik word overmand door deliriumachtige gevoelens van opperste geluk maar ook van diepe droefheid. En plots, temidden van deze eindeloosheid een stukje hemel. Moustey, een "gat" met 2 kerkjes, 3 huizen en een juweeltje van een restaurant "le Haut-Landais" (wat een woordspeling!). Het wordt uitgebaat door een zeer gastvrij Hollands echtpaar en een Schot achter de pannen. Ze bieden de pelgrims een zeer smakelijke en kalorierijke "plat du jour" aan, aan een zeer redelijke prijs. Dit is genieten zeg! En... in het Nederlands! Toevallig zijn een groep fransen een reportage aan het maken over de route naar Compostela die van hier af een beetje bewegwijzerd is. Mijn fiets en ikzelf worden langs alle kanten en in close-up gefotografeerd. Kom ik in 1 of andere boek(je) terecht? Maar de weg is nog lang. Richting Labouheyre verzink ik terug tot een stipje in het stille niemandsland. In Labouheyre strijk ik neer in de al even rustige "aire naturelle municipal". Tè rustig. Ik sta daar alleen en voel mij niet veilig. Ik vind een goedkope auberge. In de inkomhall prijkt een rode vlag met Fidel en El Che "Hasta la victoria siempre"!


Zaterdag 30 juni (dag 29) Labouheyre - Castets (58 km)

Vandaag wordt ik geconfronteerd met de eerste grote hitte. De zon brandt ongenadig, de krekels voelen zich vrolijk. Door de Landes fietsen is niet alleen lichamelijk maar vooral psychisch zwaar. Ik denk na over de ondraaglijke lichtheid van het bestaan. ?Dondè està esta victoria? Wanneer ik in Lespéron aanschuif voor "le plat du jour" op een heerlijk terras onder de platanen van een Logis de France, zie ik een Hollands echtpaar net hetzelfde doen. Zij gaan te voet tot Pamplona. Algauw wordt het een heel gezellig keuvelen met uitwisselen van nare en toffe ervaringen. Weer een stukje hemel temidden van deze woestijn van zand en dennenbomen. Mijn billen schroeien tot iets wat op chorizo lijkt. Het is 30 graden in de schaduw! Vlak voorbij Taller gebeurt het dan: de gevreesde klop van de hamer. Niets draait nog rond. Ik voel me plots onwel. Bang om, alleen, flauw te vallen in dit onmetelijke woud rij ik terug naar Taller, waar ik in de bar een uur lijkbleek en onbeweeglijk voor mij uit staar. De patron zegt niets en brengt mij een jus d'orange. "In Castets is een camping, slechts 7 km van hier". Heel rustig bijna zonder ademen geraak ik in Castets. Het is misschien niet slecht er eens aan herinnerd te worden dat je lichaam grenzen heeft. Ik moet ook méér drinken.