Blog van Ruth

  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.

Woensdag 22 Augustus 2012 (dag 9) Spay – Bingen 54 km.

Het wordt een gezellige fietstocht vandaag. Als trage zondagfietsers rijden we rustig langs het mooiste stukje Rijn in Duitsland. Hoogtepunten zijn Boppard, de beruchte Loreley rots, het stemmige stadje Bacharach, Bingen. Er blaast een fris briesje. Heerlijk. De terrasjes her en der zijn druk bevolkt met toeristen en dagjesmensen met diep bruingebrande gezichten en billen. De promenades met groene ligweiden langs het snelstromende water stralen rust en vrede uit. We genieten met volle teugen en houden nu en dan eens halt voor een fotoshoot. Vroeg in de namiddag slaan we ons tentje op in de camping van Bingen. Aan de overkant ligt het drukbezochte Rüdesheim met de wereldberoemde Drosselgasse waar de wijn dag en nacht geproefd wordt als ode aan de god Bacchus. Na de douche en een zeer snelle hap kunnen we het niet laten met de veerboot de Rijn over te steken en ons onder te dompelen in dit “oord van verderf”. Overal lokken orkestjes met bekende drankliederen. Je kan niet anders dan de plaatselijke wijnen uit te proberen en te keuren of minstens een halve liter bier achterover te slaan. Hier wordt tevens de Duitse” cognac” Uralt Asbach gedistilleerd. Het is bijna donker als we op de fiets terug met de veerboot oversteken naar de camping. Waar is die ook weer!?
















Dinsdag 21 Augustus 2012 (dag 8) Remagen – Spay 62 km.

De mist hangt in ondoorzichtige flarden over de Rijn zodat de bijna rijpe wijngaarden aan de overkant verscholen blijven. Het is al vroeg in de morgen drukkend warm. De route langs de oevers van de Rijn wijst zichzelf uit. Rond de middag geraken we als een fluitje van een cent door de drukke stad Koblenz. Omwille van een omleiding is het enkel eventjes aarzelen hoe over de brug te komen aan de monding van de Moezel. Daarna fietsen we over de brede groene esplanade. Het wordt grijs en alsmaar drukkender. Het zal zéker regenen, misschien wel onweren. In Spay boeken we in een lieftallig pensionnetje, verscholen achter bakken hanggeraniums. Vanuit het dakvenster kijken we uit over de Rijn alsof we tegenstrooms op een cruiseboot zitten. In 1988 stond het gelijkvloers één meter onder water. Hiervan getuigt een plaatje aan de voorgevel. De zon komt terug door de grijze wolkenmassa priemen. Misschien hadden we tóch kunnen kamperen. De bakker verkoopt heerlijke reuze koeken met rozijnen die je ter plaatse kan opeten met een tas koffie. Ons lichaam kreunt naar voedsel en suikers. Nog enkele sneetjes overgebleven brood met smeerkaas, confituur en salami op de kamer doen eindelijk de honger stillen. Op TV vertellen ze dat er over de Boven-Rijn zeer hevig onweer is geweest met veel schade door de vuistgrote hagelbollen.










Maandag 20 Augustus 2012 (dag 7) Remagen. Rustdag na 319 km.

Een klein onweertje doet de temperatuur lichtjes zakken. We bezoeken het gezellige stadje. De resten van de kapot geschoten brug op het einde van de 2de wereldoorlog maken nog altijd indruk.

Zondag 19 Augustus 2012 (dag 6) Euskirchen - Remagen 48 km.

Uit schrik voor de aanhoudende hitte springen we “vroeg” op de fiets. De weg loopt door nogal veel groen met afkoelende schaduw. Onverwacht staan we plots voor een café waar we ons tegoed doen aan een alkoholvrije “Franciskaner Weissenbier”. Tot onze verwondering staat op het etiket “isothone drank”. Maar dit is verdorie veel lekkerder dan al die zeemzoete plakkende Isostar-drankjes. Voortaan wordt dát onze drank die ons moet rechthouden! Na een fikse panoramische afdaling staan we aan de oevers van die machtige Rijn, Duitslands slagader. Oef, we zijn hiér toch al in Remagen geraakt. Het is 36°C. Een spagetti aan de promenade vol toeristen in korte short of minirokje brengt ons in vakantiesfeer. De camping is zeer luxueus en toch goedkoop. Als je het kraaknette sanitair binnenstapt wordt je verwelkomd door een zacht muziekje en een kabbelende borrelsteen in blinkende kunstfaience. Dit is net een wellnesscentrum. Dit is een ideale plek om een dagje te blijven. Alles is hier voorhanden en de wijn is er spotgoedkoop en tóch te drinken. ‘s Morgens liggen de broodjes klaar. Bij het invallen van de duisternis komen onze Duitse buren-fietsers mee aan “onze” houten tafel zitten met 1 glasje, 2 glasjes, 1 fles…2 flessen rosé. De vrouw kipt prompt haar waterdichte fietszak ondersteboven en vult deze met koel water om de edele drank fris te houden. Een heleboel fietsverhalen en ervaringen komen naar boven. Ons Duits wordt steeds beter. Het wordt laat, te laat.








Zaterdag 18 Augustus 2012 (dag 5) Echtz – Euskirchen 51 km.

Vandaag zou het de warmste dag van de hele zomer worden. 36°C. Er ligt geen druppel nevel op het gras. Rond 8u45 is het op de fiets al 24°C. Dit belooft. De weg stijgt voor de eerste maal na 220 km lichtjes. In Zülpich raken we de weg kwijt. Onze hersenen functioneren niet normaal (of wel?!). Hoe rapper we in Euskirchen zijn hoe beter. We bereiken het stadje op intuïtie. Een vriendelijke fietser loodst ons door allerlei steegjes en “Gassen” tot in het centrum. We bellen alle hotels uit het boekje op. In het 4de opgebelde hotel is er nog plaats. De kamer is tamelijk gezellig maar op het zuiden gelegen zonder overgordijnen. Dus kunnen we niets beter uitvinden dan onder de douche af te koelen en de avond in zwembroek door te komen. Het avondmaal is verrassend lekker. Morgen vertrekken we zo vroeg mogelijk want de hittegolf blijft aanhouden.

Vrijdag 17 Augustus 2012 (dag 4) Hückelhoven - Echtz 41 km.

Het ontbijt is op zijn Duits stevig: fruitsap, allerhande broodjes met hesp en kaas, konfituur en choco of honing, speciaal biologisch bijna zwart brood ... Rond 8u30 zitten we al op de fiets om de voorspelde 34°C voor te zijn. In plaats van de grintweg langs de Rur kiezen we voor de alternatieve route over meer asfalt. Er is weinig moois te beleven in dit vlakke verstedelijkte gebied. De wegwijzers zijn hier onduidelijk of ontbreken soms. Amai… het is warm vandaag, nóg warmer dan gisteren. Rond 11u30 zitten we al achter een verfrissende Bittburger. Hier hebben ze ook pizza’s. Zouden ze in Duitsland te vreten zijn? In de streek zijn de meeste horecazaken dicht. De Duitsers lijken massaal op de vlucht voor de warmte. In Echtz is er een camping aan een klein meertje met een zandstrand en groene ligweide. Het lijk hier Hofstade, maar dan zonder allochtonen. Bruinverbrande dagjestoeristen liggen lui in het gras, anderen stoeien in het water. Naast ons zitten te dikke mensen achter een pak friet en een reuze Cola. Ons tentje mag op de ligweide naast de haag in de schaduw. Het is niet verantwoord in deze hitte verder te fietsen. Er is ook geen lucht. We vleien ons neer in het gras met een biertje. De Duitse bier- en worstenbuiken zijn geen ode aan het menselijk lichaam. Morgen zou het 36°C worden!




Donderdag 16 Augustus 2012 (dag 3) Aldeneik – Hückelhoven 60 km.

Het felle onweer deze nacht met alles erop en eraan is gelukkig overgewaaid. Enkel wat verontrustende windvlagen en een beetje gedruppel. De stormharingen waren dus niet nodig. Zoals meestal op een camping zijn we reeds gepakt en gezakt als de residentiëlen een eerste teken van leven geven. Hopelijk wordt het niet zo warm als gisteren. Onder Roermond steken we over enkele bruggen en bruggetjes de Maas over met zijn talrijke zijarmen. De wind krijgt hier alle kans en doet deugd. Het wordt weer vlot 30°C. Voorbij Vlodrop waar we onder een schaduwrijke luifel ons tegoed doen aan kip in typisch Hollandse satésaus fietsen we ongemerkt de Duitse grens over. We sluiten aan op de RUR-Fahradweg. Gedaan met de vertrouwde fietsknooppunten. Het is even wennen aan de Duitse fietspijltjes in alle richtingen. De route loopt tamelijk lastig tot zwaar over grint vlak naast de kabbelende Rur. Verdorie wat is het heet! In Hückelhoven zijn we het een beetje moe en na wat rondrijden en zoeken vinden we het enige open hotel in de stad. Een saai onpersoonlijk wit gebouw. Er is hier niet veel keuze en geen campings. Dit is absoluut geen toeristisch gebied. Oververhit komen we terug op ons effen onder de sterk stromende douche.

Woensdag 15 Augustus 2012 (dag 2) Lanaken -Aldeneik 50 km.

‘s Morgens is de grasweide en de tent kletsnat We trekken het ons geen barst aan want er is snikheet weer voorspeld en een diepblauwe wolkenloze lucht.We hebben geluk want we rijden in de verkoelende schaduw van de eindeloze Kempische bossen. We doorkruisen het overbekende Opgrimbie en fietsen langs de indrukwekkende gerestaureerde mijn van Eisden en de mijnwerkershuisjes er rond. In Maastricht heerst er de gezellige drukte van de plaatselijke markt. We schuiven de benen onder de tafel voor een gezellig etentje onder een groene lindeboom. Het is 31°C. Daarna volgt een zeer mooie tocht langs de Maas waar plezierjachten met bruingebrande waterskieërs over het water scheren. De vele fietscafés zitten overvol. Friet- en worstengeur alom. Dit is één van de drukst bereden fietsroutes van Vlaanderen. Wat een heerlijk vakantiegevoel. In Aldeneik is een kleine camping “à la ferme” vlak aan de oever van de veeltakkige Maas. De ene speedboot achter de andere “vliegt” krachtig en snel over het glinsterende water. We genieten ‘s avonds op een terras aan het water achter een stevige pint. Wat meer kan een mens zich wensen? De thuisblijvers in dit zomerweer hebben ongelijk!






Dinsdag 14 Augustus 2012 (Dag 1). Naar Lanaken over 69 km.

We hebben er zó naar toegeleefd en de dagen zó afgeteld dat we niet meer kunnen wachten en een dag vroeger vertrekken als gepland. De zon schijnt fel, het is droog. De temperatuur stijgt en stijgt … en stijgt tot 30°C. De weg door het Limburgse fietsparadijs is plat als een vijg. De warmte maakt het lastiger dan we dachten. We zijn ook nog niet ingereden. In Kortessem is een fietscafé met een schaduwrijk terras. De spagetti smaakt er onwaarschijnlijk lekker. Ik denk aan de plakkerige Duitse noedels die ons te wachten staan. Tot Lanaken loopt de route gezellig door schaduwrijke bossen met hier en daar een wachtende zitbank. Het is veel te heet als we ons tentje opzetten op de speelweide van de camping Jocomo in Lanaken. Hoe moet dat ook weer? Waarvoor dient die tentstok? Wat zit waar in de fietszakken? Aan de taverne aan het zwembad heerst een drukke vakantiestemming. Het water spat overal rond door duikende en spetterende kinderen aangemoedigd door hun fiere macho vaders. Heerlijk.

Geen 3 weken meer en we zijn weer onderweg!

Eindelijk is het zover!
Dit jaar fietsen we een kortere tocht over 1100 km naar de Bodensee , ook het meer van Konstanz genoemd. We baseren ons op “Reitsma’s Route naar Rome, deel 1 tot Bregenz” (uitgegeven door Pirola).
De training en voorbereiding stonden op een lager pitje dan verleden jaar. De verhuis van een groot huis naar een kleiner appartement zorgde voor de nodige beslommeringen en stress. Als we tussendoor eventjes de fiets op konden, viel de regen met bakken naar beneden. Wat een verregende lente en zomer toch…Hoe dan ook verloren we er de moed niet bij.

We hebben het idee opgenomen om dergelijke trektochten te doen zolang onze gezondheid het toelaat. Ongebreidelde vrijheid in een ongerepte natuur is op zichzelf al zo avontuurlijk dat het je nooit meer loslaat.

We hebben 4 weken tijd om 1100 km af te leggen. Voldoende om hier en daar wat fraais te bezichtigen en zelfs een cultuurstop te houden. Een Duits wijntje proeven in een Weinstube of een biertje in een Biergarte moet kunnen. Enkel een beetje bang dat de dagelijkse schnitzel met pommes frites ons op een bepaald moment de oren zal uit komen. Fietsen in de vrije natuur over berg en dal…de verwachtingen zijn weer groot. Laat ons hopen dat de Duitse regen wat minder nat is dan hier. In theorie zou slaapgelegenheid geen probleem mogen zijn. Campings, Gasthöfer in vele dorpjes, Jugendherberge, Zimmer frei bij particulieren…
Met behulp van de fietsknooppunten van het “Limburgse fietsparadijs” zetten we oostelijk koers naar de Maasvallei. Vanaf Roermond navigeren we zuidwaarts langs de vallei van de Rur tot Düren. Van hieruit steken we over naar Remagen op de Rijn. De stille weggetjes tot nu toe moeten plaats maken voor de drukkere fietswegen langs de Rijn over Koblenz, Boppard, Sankt Goar, Bacharach, Bingen, bekend door de benedictes Hildegard von Bingen (1098 – 1179). Na mogelijk een bezoekje aan de befaamde Weinstuben van Rüdesheim, waar tevens de Duitse cognac Uralt Asbach gefabriceerd wordt, zakken we verder af naar de universiteitsstad Heidelberg, één der mooiste barokke steden in Duitsland. Het “Heidelberger Schloss” is overbekend. Hier zullen we vermoedelijk een dagje halt houden om al dat moois te bezichtigen. De stad is bijna zonder verwoestingen uit de oorlog gekomen.
Tot nu toe was de route nagenoeg vlak. Vanaf Karlsruhe slingert de weg door akkers, velden en dichte bossen en wordt heuvelachtiger. In Pforzheim arriveren we in het noordelijk “Schwarzwald”.
Het wordt redelijk klimmen tot Ehningen. De lichte afdaling naar Tübingen loopt dwars door het “Naturpark Schönbruck” dat ooit een jachtterrein was van de koningen van Würtenberg. Hier heerst de stilte en het geklater van idylische beekjes.
Nu komt het zwaarste gedeelte. Een echte beklimming 25 km lang aan 4 tot 7% over de “Schwäbische Alb” naar het hoogste punt van de route in Melchingen op 737 m. hoogte.
Tot de Bodensee ongeveer 150km verderop gaat de weg bergop bergaf schommelend tussen de 450 en 600 m. We doorkruisen de “Raube Alb”, geologisch een uitloper van de Jura. Op deze hoogte hebben de winden vrij spel en kunnen zeer hevig zijn. In deze glooiende landschappen met weidse akkers en groene weiden liggen kleine dorpjes verscholen zoals Sigmaringen,Mengen, Pfullendorf, Oversiggingen. Meestal gebouwd rond een schilderachtig barokke kerkje. We zakken stilletjes af naar 400 m. In de omgeving van Friedrichshafen zien we eindelijk het blauwe water van de Bodensee, na het meer van Genève het grootste Alpenmeer. 60 km lang en 12 km breed.
We fietsen langs de boorden van dit “Schwäbisches Meer” over Lindau naar Bregenz in Oostenrijk. Als we tijd over hebben steken we de grens over met Zwitserland en volgen de oevers en promenades tot Konstanz. Hier nemen we de overzetboot naar Meersburg waar we opgewacht worden door familie.

Inhoud syndiceren