Blog van Ruth

  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.

Zaterdag 1 September 2012 (dag 19) Sigmaringen. Rustdag. (824 km)

Het regent hard als we opstaan. Dit zou voor de ganse dag zijn! Waarom zouden we ons haasten? Het enthousiasme om verder te trekken is klein. De kamer is gezellig en knus. We mogen een 2de nacht blijven. Om de regen te vergeten bezoeken we het beroemde romantisch uitziende Schloss van Sigmaringen dat van op een rots het hele stadje domineert. De vrouwelijke gids is deskundig en weet het publiek te boeien. Het Schloss heeft toebehoord aan één van de meest adellijke geslachten van Duitsland, de Hohenzollern. Deze familie heeft de Pruisische koning Wilhelm I voortgebracht, die tot Duitse keizer werd geproclameerd. Zijn kleinzoon was Willem II van Oranje. Onze koning Albert heeft langs zijn grootmoeder Elisabeth banden met dit belangrijke geslacht in de Europese geschiedenis. We bewonderen de rijkelijke vertrekken met antieke meubelen, kostbare wandtapijten en keramiek, een enorme collectie wapens en harnassen. We slenteren wat rond terwijl de regen overgaat in natte killige miezel. We zoeken terug de kamer op en zakken lui uit achter het grote scherm van de digitale TV.





Vrijdag 31 Augustus 2012 (dag 18) Tübingen – Sigmaringen 75 km.

Dit wordt de koninginnenrit!
We staan gespannen op. We moeten immers 400 m omhoog en de gitzwarte wolken hangen laag. Er waait een koude NW.-wind. Tot Mössingen krijgen we de tijd om warm te lopen over 10 km. Dan moeten we over 3 km klimmen aan 4 à 5% en vervolgens ongeveer 4 km zonder ophouden aan 5 à 7%. We klimmen vastberaden naar omhoog in spanning of het zal beginnen regenen. De rustdag heeft ons deugd gedaan want voor we het goed beseffen staan we op het dak van de route op 730 m. De langzame afdaling is ijskoud. De vingertoppen bevriezen. Het is nauwelijks 14°C. In Stetten kunnen we ons verwarmen in de enige open typische Stube achter een heerlijk gebakken half haantje met de “afgezaagde Pommes”. In Gammertingen na 50 km zijn de Gasthöfen en hotels dicht, in Hettingen ook, en verdorie in Veringenstadt ook al. Sommige zijn dicht wegens jaarlijks verlof . Dit hebben we nog al gelezen. De route slingert over, onder en langs een spoorlijn waar plots een knalrood Hogenzollern-treintje voorbij zoeft. Daar verdwijnt ie in een tunnel. Het begint killig te miezelen. In dit herfstweer reppen we ons naar het 15 km verder gelegen Sigmaringen aan de Donau. De laatste steile heuvels in nat grint doen pijn aan de kuiten en zijn wat teveel van het goede. Krakkkk … mijn ketting raakt klem tussen de achterste tandwielen bij het veranderen naar een kleinere versnelling. Ik krijg ze gelukkig snel los terwijl Fons geconcentreerd 100 m voorop fietst zonder iets te merken. Het vredige maar lastige land van Oberschwaben zal ik niet rap vergeten. Bij het binnenrijden van Sigmaringen zien we een kraaknette “Bett & Bike” terwijl het pijpenstelen begint te regenen. Zonder twijfelen boeken we 2 nachten. We zijn immers 3 dagen vooruit op onze planning. Ongelooflijk maar waar: we zijn nog geen enkele keer nat geweest op de fietst. We zijn weer net op tijd binnen! Nog ongeveer 100 km tot de Bodensee.





Donderdag 30 Augustus 2012 (dag 17) Tübingen. Rustdag. (749 km)

De lucht is grijs maar het blijft droog en het is niet te warm. Ideaal weer om deze levendige universiteitsstad te bezoeken. De Marktplatz omringd met stokoude vakman werkhuizen is het zien waard. Een koffietje op een terrasje geeft ons de tijd al dit moois op te nemen.
“Ich habe mein Herz in Heidelberg verloren” maar in déze stad tussen het jonge volkje zou ik mij ook thuisvoelen









Woensdag 29 Augustus 2012 (dag 16) Merklingen – Jhb Tübingen 57 km.

Vandaag wordt een regelrechte baaldag. We vertrekken in verkeerde richting en maken een wijde kring rond Weil der Stadt met een onnodige fikse klim aan 10%. We geraken maar niet uit de stad. In de volgende dorpjes lijkt het boekje ook al langs geen kanten te kloppen. Pijltjes in alle richtingen. Chaos! De benen zijn slecht. Gisteren avond veel te veel wijn gedronken. “Dit doen we niet meer”. Regelmatig zijn we verplicht een vriendelijke Duitser aan te spreken naar de juiste weg. Het moet gezegd, de Duitsers zijn meestal heel vriendelijk en hulpvaardig aan trekkende fietsers. “Aus Belgiën mit Fahrrad, liebe Got … Respekt! Flinke kuitenbijters langs grintwegen maken ons duidelijk dat men zomaar niet lacht met de Schwäbische Alb. Dit heuvelland is zwaarder dan de Eifel! We doorkruisen een uitgestrekt natuurgebied Schönewald met bossen zonder einde. Weer loopt het mis en we verliezen het juiste pad. Het begint serieus op ons systeem te werken. We komen zelfs regelrecht op de autostrade naar Tübingen terecht. De GPS waar we zo weinig mogelijk beroep op doen weet het ook al niet op deze zigzaggende boswegen. Het is 28°C. Ons drinkwater is op, de lippen kurkdroog. Een koppel stokoude Duitsers op een bankje zijn onze reddende engel en wijzen ons een bosweg parallel aan de rijbaan naar Tübingen. De weg loopt kronkelend pijlsnel naar beneden. Aan de andere kant van de Neckarvallei duikt het Zwarte Woud op als een prachtig panorama. We zijn té uitgeput om er veel aandacht aan te schenken. We boeken 2 nachten in de jeugdherberg met terras pal aan de oevers van de Neckar. Studenten met studentenpet en lint varen dagjestoeristen in speciale roeiboten die aan de gondels van Venetië doen denken. Kwestie van de studiefinancies op peil te houden zeker? De douche is een feest en daarna de bergen pasta met spekjes en paprikareepjes ook. Jhb-kost is nog zo slecht niet. Vandaag hebben we 11 km verkeerd gefietst!







Dinsdag 28 Augustus 2012 (dag 15) Grötzingen – Merklingen 71 km.

Onvoorstelbaar en gewéldig. De zon is weer op het appel. Sinds ons vertrek hebben we nog geen enkele druppel regen op onze donder gekregen. Vandaag krijgen we de eerste “echte bergrit” voorgeschoteld. Ongeveer 300 m. naar omhoog met nu en dan een kuitenbijter aan 11%. We volgen het Pfinztal langs talrijke witte eentonige ingeslapen dorpjes tussen akkers en bossen. Vanaf de drukke moderne stad Pforzheim waar we moeilijk laveren tussen de voorbij schietende auto’s, slingert de weg langs de onophoudelijk klaterende Würm langzaam omhoog. Het natte grint loopt zwaar onder het dichte bladerdek van dikke bomen en langs groene schilderachtige grasweiden. De lekvrije banden trekken twijfelend een diep spoor door het grint. De sterk stijgende heuvels maken het extra vermoeiend en lastig. Toch is de natuur hier zo onvoorstelbaar mooi dat we kunnen genieten. Ons streefdoel is Weil der Stadt maar deze lijkt een beetje te ver. Het is warm geworden tot 27°C. We voelen ons uitgedroogd alhoewel onze beide 2 drinkbussen leeggedronken zijn tot de laatste druppel. Pfuuuf ... het is welletjes geweest. We boeken bij “Rose” in het pittoreske Merklingen met zijn zeldzaam omwald klooster. We slijten de avond achter enkele glazen rode Spätburgunder en een gezellig goed gesprek.



Maandag 27 Augustus 2012 (dag 14) Heidelberg – Grötzingen 56 km.

Ongelooflijk maar waar! Hoe grijzer de lucht gisteren, hoe blauwer de lucht vandaag. Het beste fietsweer dat je je kunt inbeelden. Vandaag is de route voor de allerlaatste keer vlak en loopt meer dan 40 km lang door lommerrijke loofbossen. De benen zijn uitgerust en het loopt goed en snel. Na een karig middagmaal in Brücksal duiken we terug de bossen in. Tot nog toe zijn we geen enkele slaapgelegenheid voorbijgereden tot we plots in Grötzingen vlakbij Karlsrühe een Gasthof bemerken. Zonder twijfelen boeken we, ook al is de waard onverzorgd en vuil, is de kamer rommelig, vies en versleten op zijn Frans. Absoluut zijn prijs van 65€ niet waardig. Hier eindigt de rit zonder veel verhaal. Fons is stil en ziet bleekjes want zijn rug doet pijn en heeft nood aan een massagebeurt met Voltarenzalf.

Zondag 26 Augustus 2012 (dag 13) Jhb Heidelberg. Rustdag.

Heidelberg is een bruisende stad en beslist een bezoekje waard. Het is regenachtig en koud tot nauwelijks 15°C. De kille westenwind laat zwarte wolkenvlagen overdrijven waaruit nu en dan regen plenst. Het is niet aangenaam en we zoeken beschutting in een thema-café vol foto’s dit Amerikaanse nostalgie uitstralen zoals in een Hard Rock café. We bestellen een liter wijn en een kleine maaltijd. Laat het buiten maar regenen! “Ich habe mein Herz in Heidelberg verloren ...” sms’t een zus.



Zaterdag 25 Augustus 2012 (dag 12) Jhb Weinheim – Jhb Heidelberg 26 km.

Heidelberg is minder ver als we dachten. Slechts 26 km. Vanaf 13 uur mogen we al in de jeugdherberg inchecken. We boeken 2 nachten om rustig de oude historische universiteitsstad te kunnen bezoeken. We zijn na 590 km over de helft en hebben dus recht op een rustdag. De Jhb is volledig vernieuw en kraaknet. Een vleugel staat nog in de steigers. De kamer met 2 bedden en alles erop en eraan is zeer ruim. Er kunnen gerust 6 bedden in. Veel hotels zijn minder comfortabel als deze Jhb. Als ouderen op een dubbelkamer moeten we een toeslag betalen zodat de prijs die van een hotel zeer sterk benadert. We ontdekken dat dit in de Duitse “Jugendherberge” overal wordt toegepast. Soit … we zijn met vakantie en de Jhb ligt in een zeer rustige omgeving naast de Zoo en n recht tegenover de campus geneeskunde. Het is 3 km stappen naar het centrum met zijn oneindig lange wondermooie winkelstraat. Het loopt hier vol studenten zoals in Leuven. Ik zou me hier thuis kunnen voelen. Op de Neckar wordt stevig geroeid alhoewel de olympische spelen net achter de rug zijn. Tijdens een avondwandeling langs de Neckar schieten honderden kwetterende groene papegaaien over en langs ons hoofd om dan in een sierlijke zwerm op de boomtakken te gaan nestelen. Ze voelen zich in hun “halve” vrijheid zeker en vast gelukkig genoeg om zich ongestoord te vermenigvuldigen. Er zit een reiger stokstijf als een standbeeld te wachten op een niets vermoedende voorbij zwemmende vis.







Vrijdag 24 Augustus 2012 (dag 11) Leeheim – Jhb Weinheim 64 km.

Het is vochtig en druilerig. Deze nacht was er hevig onweer met zware slagregen. Grote waterplassen her en der getuigen. Eindelijk eens een normale temperatuur van 18°C. Zoals gisteren doorkruisen we dezelfde saaie streek met dezelfde betonblokken huizen in witte of roze crêpie. In de dorpen is er weinig beweging. Voor de kinderen is de vakantie hier voorbij. Hun boekentassen zijn al even té zwaar geladen als bij ons. Bübesheim, Gernsheim, Heppenheim … het stelt allemaal niet veel voor. Enkel het pittoreske Lorsch met Karolingische stadspoort steekt er toerenhoog boven uit. Het marktplein is er zo gezellig dat we ons aan een pasta wagen. Deze smaakt overheerlijk na de dagelijkse onvermijdelijke “Pommes” waartegen de maag begint te protesteren. Zó hard fietsen en tòch dikker worden! In Weinstein is er nog een “Doppelzimmer frei” in de luxueuse jeugdherberg. We zijn net aan het uitpakken of de wolken pakken samen en het begint “oude wijven” te regenen. Wat was dat ook weer … regen? We hebben tot nu geluk gehad. We hebben nog geen enkele druppel in de regen gefietst. Na al die hittedagen begint een algemene vermoeidheid zich te manifesteren.

Donderdag 23 Augustus 2012 (dag 10) Bingen – Leeheim 65 km. (500km)

Na het campingontbijt “jène met hesp en jène met keas” springen we voor de 10de keer reeds op de fiets. De zon is weeral onze trouwe bondgenoot. Vandaag moet er voor het eerst geklommen worden door het heuvelland van Rheinhessen. Niet zó zwaar maar na 450 km plat moeten de benen wennen. We klimmen uit het Rijndal en volgen de Selztal-Fahrradweg slingerend door het landschap bezaaid met akkers en wijngaarden. Voorbij Nieder-Olm geraken we het spoor bijster en we doen een paar beklimmingen teveel om moe in Nierstein terug aan de Rijn te komen. Het stadje lijkt niet veel soeps. Aan de overkant bemerken we tussen de struiken tenten, caravans en mobilhomes. We veren de Rijn over maar, geloof het of niet, we vinden de ingang van de camping niet. Verhit en dorstig rijden we verder tot Leeheim waar we een soort kraaknette “Zimmerfrei-Hotel-Gasthaus-Bett & Bike?” vinden. De prijs is die van een chique hotel. Het avondeten gebruiken we op het overvol terras van een veredeld frietkot waar de schnitzels zó groot zijn dat ze nauwelijks op het ovale bord kunnen. Mijn “Zweitser Schnitzel mi Käse” blijkt een schnitzel te zijn met daar bovenop 2 lebberende spiegeleieren. “Das ist nicht mehr normal”!. Overgegeten kruipen we onder het veel te dikke dekbed.

Inhoud syndiceren