Blog van Ruth

  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.

Vrijdag 6 juli (dag 35) St.Pied-de-Port 163m - Roncevalles 1097m (28 km waarvan 16 km aan 7 tot 9%)

Ik vertrek al om 7u30 met veel moed. Azuurblauwe hemel en geen wolkje te bespeuren. De zon doet haar uiterste best. De Voltarenzalf heeft deze nacht zijn werk gedaan want de pijn in mijn knieën is verdwenen. Tot Valcarlos is het goed te doen, maar dan vogen er 16 km tot 9%. Lastig¡ Het is zweten en puffen maar ik blijf op de fiets en wil geen meter te voet. Regelmatig moet ik toch even halt houden want mijn adem kan niet volgen. Beetje per beetje gaat het traag naar boven. Tegen de middag BEN ik boven. Ik ben boven want ik MOEST boven. Ik heb de eerste col in mijn leven bedwongen, de Ibaneta 1097 meter hoog. En wat een prachtig weer. Geen wolkje te bespeuren. Hierboven is het nog bijna 30 graden. Er waait een fris windje die zorgt voor wat afkoeling. Straks om 16 uur mogen we ons inschrijven voor een bed in een grote tent. De voetgangers mogen in een zaal van 140 bedden en hebben hier duidelijk voorrang. Het is helemaal niet zeker of ik wel een bed toegewezen krijg. 3 km verder in Burguete vind ik een hostal waar ik alleen tot rust kan komen. Het is goed geweest na die 2-daagse heksenketel in St.Pied-de-Port. Nog 790 km tot Santiago. Voortaan geen te lange ritten meer. Ik wil de Camino horen, voelen en ruiken. Niet de stinkvoeten.














Donderdag 5 Juli (dag 34) Rustdag alvorens de klim naar Roncevalles te wagen.

St Pied-de-port is een bezoekje zeker waard. Het stadje leeft van de Camino. Hier vertelt men dat de Camino per fiets zwaarder is dan te voet, zeker bergop. Ik heb vandaag proviand mee voor anderhalve dag want in de refugio in Roncevalles valt enkel te slapen of snurken. Heb mijn tentje en kaarten van Frankrijk met de post teruggestuurd. Dit is toch al 2,5 kg minder!












Woensdag 4 Juli (dag 33) Saint Palais - St.Pied-de-Port 30 km 2de deel Camino is afgewerkt! 1569 km

Van in het begin gaat het flink bergop. Ik weet onmiddellijk weer waar mijn knieën staan. Oppassen Ruthje voor tendinitis! Het landschap is prachtig met de steeds dichterbij komende Pyreneeën op de achtergrond. Zelfs tijdens een sporadische regenbui blijft het mooi. Het fietsen is behoorlijk lastig. s'Middags sta ik écht in St.Pied-de-Port! Ik wordt goed ontvangen "à l'accueil des pèlerins" waar men mij bed 9 toewijst in de Refuge Municipal in de Rue de la Citadelle bij Jeannine. Rond mij liggen jongeren uit Tsjekië. Dit is het echte pelgrimsleven uit de boekjes. Ik kan mijn emoties niet langer bedwingen. Een onverwachte ontlading met wenen en lachen tegelijkertijd maakt zich van mij meester. De Mevrouw van "l'accueil" schenkt mij een tas thee uit en raadt mij aan even te gaan zitten vooraleer mijn slaapstee op te zoeken. "Dit gebeurt nog", stelt ze mij gerust. Er is weinig privacy, dit zal ik moeten gewoon worden. Ook geen scheiding der geslachten. Omdat ik er nogal vermoeid uitzie en helemaal alleen uit België kom, mag ik uitzonderlijk 2 nachten blijven slapen. In de refuges mag je normaal slechts 1 nacht verblijven en moet je bed om 9 uur terug vrij zijn. Ik stuur sms'jes naar het thuisfront. Iedereen moet weten dat ik ook het 2de deel van de Camino gehaald heb. Voorlopig geen lekke band. Dank je Saint Jacques! Ik begrijp niet waar ik al die kracht en moed vandaan haal.

Dinsdag 3 juli (dag 32) Dax - Saint Palais (67 km)

Van zodra je Dax verlaat verandert het landschap spectaculair. Kronkelende wegen en een heuvelend landschap. De witte huizen met bordeaux-rood houtwerk en de blauwe of roze hortensias vertellen mij dat ik in Baskenland ben aangekomen. De wegwijzers zijn in het Frans maar ook in het Baskisch. Vanaf Peyrehorade duiken plots aan de horizon de gevreesde Pyreneeën op. In Caresse stop ik voor een koffietje en wie zit daar? Het Hollands echtpaar. We kennen elkaar al iets beter en Mevrouw geeft me wat van haar homeopatisch middel om beter te kunnen slapen. De rit is zwaarder dan ik mij had voorgesteld. Toch geraak ik op een redelijk uur (17 uur) in Saint Palais waar ik aanklop aan de Refuge Zabalik in een voormalig klooster van de Franciskanen. Zeer goedkoop. s'Avonds wordt een smakelijke maaltijd met allerlei pasta's opgediend door de "refuge-madam" aan een grote tafel samen met de andere pelgrims uit Spanje, Frankrijk, Duitland en Zwitserland. Een écht nieuwe ervaring. Ik spreek beter en beter Frans. Iedereen begrijpt mij. Nog enkele weken en mijn Frans is terug volledig op peil. Ik eet zoals ik in nog geen 4 weken gegeten heb... en dit voor een vrijwillige bijdrage. Iedereen eet zijn of haar buikje rond, het is plezierig om elkaar bezig te zien. De afwas is voor de pelgrims. Ik voel mij gelukkig. Dìt is de sfeer die ik mij inbeelde bij het vertrek. Dit geeft nieuwe moed.




Maandag 2 juli (dag 31) Dax Rustdag

Rustdag alvorens ik de Pirynëen (dit is een woord dat ik altijd verkeerd schrijf) intrek. Ik ben er bang voor. Nog 130 km tot de Spaanse grens.




Zondag 1 juli (dag 30) Castets - Dax (32 km)

Korte rit naar Dax. Op de middag strijk ik neer in een 4****camping voor platte rust. Onderweg kwam ik het Hollands echtpaar van gisteren tegen, moedig op stap naar Dax. Tevens steekt mij een Brusselaar voorbij die in 10 dagen naar de Col de Somport raast. Daar kan ik absoluut niet tegenop. Hij vraagt zich af of het wel verstandig is wat ik doe, zo weinig getraind?! En kan ik wel een lekke band herstellen?

Zaterdag 30 juni (dag 29) Labouheyre - Castets (58 km)

Vandaag wordt ik geconfronteerd met de eerste grote hitte. De zon brandt ongenadig, de krekels voelen zich vrolijk. Door de Landes fietsen is niet alleen lichamelijk maar vooral psychisch zwaar. Ik denk na over de ondraaglijke lichtheid van het bestaan. ?Dondè està esta victoria? Wanneer ik in Lespéron aanschuif voor "le plat du jour" op een heerlijk terras onder de platanen van een Logis de France, zie ik een Hollands echtpaar net hetzelfde doen. Zij gaan te voet tot Pamplona. Algauw wordt het een heel gezellig keuvelen met uitwisselen van nare en toffe ervaringen. Weer een stukje hemel temidden van deze woestijn van zand en dennenbomen. Mijn billen schroeien tot iets wat op chorizo lijkt. Het is 30 graden in de schaduw! Vlak voorbij Taller gebeurt het dan: de gevreesde klop van de hamer. Niets draait nog rond. Ik voel me plots onwel. Bang om, alleen, flauw te vallen in dit onmetelijke woud rij ik terug naar Taller, waar ik in de bar een uur lijkbleek en onbeweeglijk voor mij uit staar. De patron zegt niets en brengt mij een jus d'orange. "In Castets is een camping, slechts 7 km van hier". Heel rustig bijna zonder ademen geraak ik in Castets. Het is misschien niet slecht er eens aan herinnerd te worden dat je lichaam grenzen heeft. Ik moet ook méér drinken.






Vrijdag 29 juni (dag 28) Salles - Labouheyre (64 km)

Het hartje van de Gascogne. Eindeloze bossen en kaarsrechte wegen. Al even kaarsrecht reiken de dennebomen naar boven en nodigen uit tot een gesprek met de flarden wolken die stoeien met de zon. Ik word overmand door deliriumachtige gevoelens van opperste geluk maar ook van diepe droefheid. En plots, temidden van deze eindeloosheid een stukje hemel. Moustey, een "gat" met 2 kerkjes, 3 huizen en een juweeltje van een restaurant "le Haut-Landais" (wat een woordspeling!). Het wordt uitgebaat door een zeer gastvrij Hollands echtpaar en een Schot achter de pannen. Ze bieden de pelgrims een zeer smakelijke en kalorierijke "plat du jour" aan, aan een zeer redelijke prijs. Dit is genieten zeg! En... in het Nederlands! Toevallig zijn een groep fransen een reportage aan het maken over de route naar Compostela die van hier af een beetje bewegwijzerd is. Mijn fiets en ikzelf worden langs alle kanten en in close-up gefotografeerd. Kom ik in 1 of andere boek(je) terecht? Maar de weg is nog lang. Richting Labouheyre verzink ik terug tot een stipje in het stille niemandsland. In Labouheyre strijk ik neer in de al even rustige "aire naturelle municipal". Tè rustig. Ik sta daar alleen en voel mij niet veilig. Ik vind een goedkope auberge. In de inkomhall prijkt een rode vlag met Fidel en El Che "Hasta la victoria siempre"!


Dondedag 28 juni (dag 27) Lacanau - Salles (69 km)

Vandaag dezelfde quiche als gisteren, maar warmer opgediend. De overweldigende dennengeur prikkelt mijn reukorgaan. Dit is niet te vergelijken met die flesjes dennengeur op het toilet. Wat een zuivere lucht. De route loopt over een eindeloos netwerk van fietspaden die hier in de Landes zelfs hun eigen departementaal nummer hebben. In Andernos koop ik een nieuwe fietshelm en wordt ik getrakteerd op een militair défilé. Dit hadden ze toch niet moeten doen... lichtjes overdreven. In Audenge komt er plots een geblokte fransman naast mij fietsen tot in Mios, de visharpoen als een ridder vooruit stekend. "Vrees niet, ik doe je geen kwaad". Er volgt een diepgaand gesprek over het leven wat je niet zou verwachten van iemand die tot in de Barendszee is gaan vissen. Hij vindt mijn project ongewoon prachtig. Hij zou het ook wel eens willen doen "ce chemin de l'humanité", maar zijn vrouw.... Ik ben terug zò opgeladen dat ik door fiets tot in Salles. Hier vul ik mijn fietszakken vol proviand en huidcrèmes, want er volgen nog 150 km bos en nog eens bos.


woensdag 27 juni (dag 26) Soulac-sur-Mer - Lacanau (68 km)

Ik doorkruis de Médoc, net een platte lekker ruikende quiche klaargemaakt uit een kompositie van dennenaalden, heide en varens. De kustwegen leiden door een kilometerslange verlaten woestijn van zand en duinen waar niets te kopen valt. "I don't feel well in the desert" en ik volg de kaarsrechte D101 en D3 meer in het binnenland. Alles is hier goedkoper dan aan de kust en de lucht is er even zuiver. Onderweg laat ik in een garage de pikkel van mijn fiets vastzetten, een niet te onderschatten en te missen onderdeel van een zwaar beladen fiets. Overal prijzen ze hier de lekkere mosseltjes en oesters aan. Ik ben moe en vraag mij af of ik wel in St.Pied-de-Port zal aankomen.


Inhoud syndiceren