Pelgrim zijn
is onderweg zijn.
Natregenen
en zien
dat daarna telkens weer
de zon te voorschijn komt.

Pelgrim zijn
is onderweg zijn
met een lege broodzak
en je toch rijk voelen.
Terug thuis komen
met een rugzak vol
onvergetelijke herinneringen.

  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.

Donderdag 6 Juni 2013 (dag 12) Gernika – Bilbao 49 km.

Vandaag zou het een zware rit worden over 2 “Altos” tot 400 m. We weten stilaan hoe we een berg op moeten. In een zeer kleine versnelling rustig naar boven klimmen zonder op eigen adem te trappen. Het is zonnig en aangenaam warm. Op de Alto de Morga ontdekken we dat men in Spanje overal alkoholvrij bier kan bestellen, een alternatief voor die plakkerige cola of fruitsap. Wat later staan we op de tweede Alto met een onleesbaar moeilijke Baskische naam. De afdaling naar Lezama op 150 m. is zoals gewoonlijk zeer snel maar weinig technisch. Voor we het goed beseffen vliegen we aan 50 km./uur met 22 kg. bagage naar beneden. Het is nóg niet gedaan. We moeten nog over de “Punta más Alto” op 420 m, het dak van de Camino in Baskenland. Het lot beslist er anders over. We missen de juiste weg en rijden 10 km. rond langs het vliegveld van Bilbao in een onontwarbaar kluwen van wegen. Gelukkig misschien!? We krijgen een knallend onweer over ons heen met druppels zo groot als een stuk van 2 euro. Hadden we nu op die Alto gezeten?! Na wat schuilen onder een autostradebrug rijden we doorweekt Bilbao binnen. Een hotel vinden in deze drukke grootstad is niet vanzelfsprekend. We weigeren een knotsgek voorstel waar we twee verdiepen hoog de fietsen langs een veel te smalle trap naar boven moeten hijsen om ze op het balkon te zetten. Een Engels sprekende wandelaar zet ons op weg met een stadskaartje. Vlak voor de stadsschouwburg slagen we erin een hotelletje te vinden. Buiten begint het weer te knallen en te bliksemen. In het warme bad is het heerlijk.




Woensdag 5 Juni 2013 (dag 11) Mutriku – Gernika 44 km.

De benen zitten niet goed vandaag. In het tentje slapen viel niet zo mee. De ganse nacht blaffende honden om knettergek van te worden. Voorbij Ondarroa worden we getrakteerd op de bergen van het binnenland met de Collado de Arno op 400 m. Het landschap met groene bergen en bellende koeien is 1 grote postkaart. Het gaat pijlsnel omhoog in de kleinste versnelling. We vallen net niet omver. Puffen en zweten is ons deel. Het wordt voor de eerste keer écht warm tot 26°C. De afdaling gaat veel te vlug om te recupereren. Vanaf Bolibar gaat het nog harder naar boven naar de Alto de Gontzegarai op 365 m. Even vóór de top houden we in Munitibar halt voor de dagelijkse calorierijke “comida”. Een beetje teveel “vino tinto” gedronken? Wie zal het zeggen. Bij het verder naar boven klimmen breekt het zweet langs alle kanten uit. Mijn hartslag gaat in het rood. De afdaling gaat langzaam bergaf naar het bekende Gernika, dat in 1937 door de Duitsers werd plat gebombardeerd. Spijtig is het Picasso museum gesloten. Doodop kruipen we onder de wol na een klein bezoekje aan dit bedrijvig stadje vol spelende kindjes. Aan de rechtbank “Casa de Juntas” staat de stam van een 300 oude eik omringd door een neoklassiek tempeltje. Een symbool voor heel Baskenland.










Dinsdag 4 Juni 2013 (dag 10) Orio – Mutriku 40 km.

Dinsdag 4 Juni 2013 (dag 10) Orio – Mutriku 40 km.

Jopie! Voor de eerste keer lacht de zon ons toe. Weg met de regenjas en daaronder een dikke fleece. Zarautz is een mooie badplaats met een 2 km. lang fijn zandstrand. De eerste bikinis komen tevoorschijn. Ook de Spanjaarden zijn het grijze regenweer meer dan kotsbeu. Het gaat al vlug aan 7% langs de N-634 de bergen in met spectaculaire panorama’s op de kliffenkusten. Dáárom doen we het! Getaria met het standbeeld van een vriend van Mangelhaes die als eerste rond de wereld vaarde … Zumaia met zijn pittoreske vissershaventje zijn een ware streling voor het oog. In Deba is de forse “menu del diá” meer dan welkom. Een berg pasta of vissoep, “pollo con patatas fritas y de postre tiramisu y para biber una botella de vino tinto” allemaal voor slechts 10 euro. Dan gaat het weer puffend tot 320 m. naar boven. We zouden de hele dag fotootjes kunnen nemen maar dan geraken we niet vooruit. In Mutriku installeren we ons op een kleine camping op een afdalende weide met een onbetaalbaar zicht op de diepblauwe oceaan. In de verte klingelen de bellen van vredig grazende koeien. Het is tijd om eens alle gebruikte kleren te wassen.


















Maandag 3 Juni 2013 (dag 9) Hendaya – Orio 47 km.

Niet te geloven. De zon probeert door de wolken te priemen. We steken de Spaanse grens over en rijden vol spanning Irún binnen. Wat een kluwen hier van wegen en opritten van autostrades. De 300 m. hoge Jaizkibel-Guadalupe opklimmen lijkt ons wat zinloos en we nemen de veel kortere autoweg naar San Sebastián. De industrie langs de haven is weinig aantrekkelijk. Na een moeilijke rit wegens vele wegenwerken door de voorstad, komen we dan toch plots aan de “halve maan” van de Playa de Concha. Het plein ervoor zit vol keuvelende mensen. De palmbomen wiegen vrolijk in de zon. Daarachter de blauwe lucht en de golvende zee. Vakantiestemming. Aan de overkant van de baai ligt een berg. Amai, moeten we daarover? Dit is een fikse klim van 7 km aan 8% naar Igueldo op 430 m. Algauw ligt de oceaan diep beneden ons te klotsen tegen de ruwe bergwanden. Plots duiken dikke mistwolken in witte slierten uit de diepte naar boven. In de wolken wanen we ons op 2000 m. hoogte. Wat is het hier mooi. De wind is kil en strak. Er volgt een steile afdaling met scherpe bochten niet zonder gevaar. Vermoeid fietsen we Orio binnen. Het is nog altijd geen echt kampeerweer. Dus maar een hotelletje in het benedenstadje. Een avondwandeling maakt ons duidelijk dat de Spanjaarden ‘s avonds allemaal op straat rondlopen. Aan dit buitenleven en nachtlawaai zullen we moeten wennen.










Zondag 2 Juni 2013 (dag 8) Bayonne – Hendaya 51 km. Na 339 km aan de Spaanse grens.

Alhoewel voorspeld is er nog altijd geen beterschap in het weer. We fietsen Bayonne uit langs de Nive waarvan het waterpeil begint te dalen. Op weg naar St.-Jean-de-Luz aan de Baskische kust kiezen we voor de “witte” binnenwegjes die ons promt uitnodigen tot fikse klimpartijen. De afdalingen zijn snel en koud. De Pyreneeën die nu vlak bijliggen blijven verscholen in de mist. Onlangs zou het nog hevig gesneeuwd hebben. In St.-Jean-de-Luz loopt iedereen gekleed in winterjassen. De palmbomen staan er verkouden bij. Na de nodige eetstop vatten we de “Corniche Basque” aan over de klippenkust naar Hendaya. Het is zó koud dat we niet eens de tijd nemen voor de prachtige uitzichten op de Atlantische oceaan aan de ene kant en het verscholen gebergte aan de andere kant. Voor de zoveelste keer moeten we op hotel in plaats van in ons tentje. Zouden we het terug sturen? Na 339 km staan we vlak voor de Spaanse grens.




Zaterdag 1 Juni 2013 (dag 7) Dax – Bayonne 72 km.

Zaterdag 1 Juni 2013 (dag 7) Dax – Bayonne 72 km.

Na 30 km komen we in Peyrehorade oog in oog te staan met de verwoestende overstroming van de Adour. Aan de oevers staan hele huizenrijen meer dan 1 meter onder water. We steken de brug over maar de rivier volgen naar Bayonne is absoluut onmogelijk. De weg staat compleet onder water. Overal plaatjes “Route barrée” of “Inondations”. We zijn verplicht voor een veel lastiger route te kiezen over Bidache meer dan 10 km rond, door het Baskische voorgebergte van de Pyreneeën. Spijtig dat we ze niet kunnen zien door de veel te vochtige lucht. Het begint weer te miezelen. Het is nauwelijks 10°C. Van een “plat du jour” komt in deze regio niet veel in huis wegens “congé annuel” of “fermé le samedi”. Onze moraal blijft intact en vastberaden rijden we Bayonne binnen langs de brede Adour. Het snelstromende bruine water voert takken en allerlei vuile troep mee. Na 4 km rondrijden in de stad vinden we eindelijk een betaalbaar hotel dicht bij het station. We nemen nog de tijd om even de stad met zijn typische huizen te bezoeken. Een Engelsman in versleten short, die terecht vermoedt dat wij op camino zijn, raadt ons aan een stempel te halen in de kathedraal. “A great time is waiting you!” vertelt hij, want hij heeft de Camino del Norte enkele jaren geleden ook gefietst. De imposante gotische kathedraal lokt veel toeristen. Na een gezellig etentje haasten we ons tevree naar het hotel.




Vrijdag 31 Mei 2013 (dag 6) Dax – Dax een dagje rust.

Vrijdag 31 Mei 2013 (dag 6) Dax – Dax een dagje rust.

Op TV laat men onheilspellende beelden zien van overstromingen. Alle rivieren vanuit de Pyreneeën zijn buiten hun oevers getreden. Lourdes loopt onder.




Donderdag 30 Mei 2013 (dag 5) Labouheyre – Dax 79 km.

Donderdag 30 Mei 2013 (dag 5) Labouheyre – Dax 79 km.

Op de kamer zonder chauffage was het killig. De wind waait hard. De wolken haasten zich laag over ons voorbij. De anders zo kurkdroge Landes met regelmatige waarschuwingen tegen brandgevaar zijn nu surrealistisch nat. Het regent … het regent … en het blijft regenen. Het is koud tot 10°C. Om eventjes droog te zitten nemen we in Lesperon de dagmenu. De open haard knettert gezellig zoals in de winter “du jamais vu !”. In Saint Vincent de Paul zijn de akkers en weiden overstroomd. De Adour kan het te vele water niet meer slikken. De wegen zijn nog bereidbaar maar het scheelt niet veel. Eindelijk rijden we de zuiderse stad Dax binnen. De palmbomen staan ons wiegend uit te lachen. We boeken in een vernieuwd hotelletje. De chauffage brandt à volenté. Misschien blijven we hier morgen een dagje want er zijn nog 2 dagen regen voorspeld. Dax is een bezoek waard. Dit is de eerste stad in Baskenland.






Woensdag 29 Mei 2013 (dag 4) Mousty – Labouheyre 30 km.

Woensdag 29 Mei 2013 (dag 4) Mousty – Labouheyre 30 km.

De bezorgde gastvrouw tovert een onverwacht stevig ontbijt met alles erop en eraan uit haar mouw. De wegen liggen vol diepe plassen. Zullen we vandaag weer bekogeld worden met hagelbollen? Gitzwarte wolken laten nauwelijks een streepje blauw door. Het is slechts 12°C. Tot Pissos blijven we droog maar dan is het hek van de dam. Buien met zware regenval! Schuilen onder de eindeloze slanke sparren van de Landes heeft geen enkel zin. Alles is verzopen. De anders zo droge zanderige snikhete Landes lopen onder! En ja … vlak voor Labouheyre krijgen we een bombardement van hagelbollen over ons heen. Dit is de “druppel té veel”. Als waterkiekens boeken we druipend in het enige hotel een kamer en bestellen hongerig de dagmenu. De kamer is niet veel soeps maar we hebben geen andere keuze. Met de haardroger proberen we onze logistiek beetje bij beetje droog te krijgen. Tussen de buien door bezoeken we het stadje waar werkelijk niets te bekijken valt, tenzij het interieur van de kerk misschien. Oude kramiekelige huizen, alles schots en scheef. Het is hier een soort niemandsland.

Dinsdag 28 Mei 2013 (dag 3) Cadillac – Mousty 59 km.

Dinsdag 28 Mei 2013 (dag 3) Cadillac – Mousty 59 km.

Van in bed horen we buiten de auto’s door de plassen razen. Het zou nog 4 dagen lang regenen en max. 14 °C. Met veel moed rijden we de brede Garonne over. Het landschap verandert spectaculair. Nog enkele Sauterne wijngaarden en bordjes met “Grand vin de Bordeaux Graves”, dan eindeloze bossen van pijnbomen. De zon speelt met de miezelende wolken. Plots begint het nu ook krachtig te hagelen! Regenjas aan … regenjas uit … regenjas aan … heel vervelend is dit. De wind wakkert strakker en strakker uit het Z.W. Het landschap is zo plat als een vijg geworden. Toch moeten we trappen als in de bergen om vooruit te komen. In het verloren gat Louchats is de dagmenu onverwacht lekker. Quiche Lorraine met spekjes en daarna een veel te grote “rôtie met choux fleurs”. Als dessert een reuzengrote chocolademousse die Fons heel geconcentreerd lepeltje per lepeltje naar binnen speelt. Wat een festijn voor 11,5 euro wijn inbegrepen. We knokken ons vastberaden door de wind en de plensende regen tot Mousty midden in de Landes. Het wordt met de uren kouder… In de Chambre d’Hôte zijn we de enige gasten. Er zouden een heleboel mensen zelfs vanuit Holland afgebeld hebben. De bezorgde gastvrouw komt afdraven met zelfgemaakte crumble met appelen. De hete douche doet ons terug helemaal opfleuren. We nemen een fotootje met de beroemde Jacobspaal met “nog 1000 km tot Compostela”. Daarna verdwijnen we in bed onder een 3 tal dikke winterdekens. Wat een dag!