• : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : Function ereg() is deprecated in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/file.inc on line 647.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.
  • : preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/esteen/ruth-is-onderweg.net/includes/unicode.inc on line 311.

Zondag 16 September 2012. Terug naar huis vanuit Meersburg.

Het is goed geweest. Tijd om terug huiswaarts te keren. Ikzelf was bij het vertrek niet uitgerust maar nog moe en niet helemaal bekomen van de verhuis. We hebben enorm geluk gehad met het weer. Slechts 1 dag hebben we in de regen gefietst. Meestal regende het ‘s nachts of tijdens een rustdag. Gedurende de eerste 10 dagen was het zweten en ploegen onder een verschroeiende zon, tijdens de laatste 10 dagen aan de Bodensee konden we genieten van een stralende nazomer. De Bodensee is een terechte bestemming om naar toe te fietsen.
Het was niet onze bedoeling buitenmatig af te zien. De eerste 500 km waren zo goed als plat zodat we ons gemiddelde van 300 km per week ruim overschreden. De Schwäbische Alb was redelijk lastig maar niet te vergelijken met de Dauphiné verleden jaar.
Duitsland is mooi maar Frankrijk vinden wij nog veel mooier en de Fransen hebben meer “l’art de vivre”.
Reuzengrote Schnitzels en Pommes of vettige aardappelen in boter gebakken, daar hebben we nu wel voor een hele tijd genoeg van gehad. Zou je geloven dat we 2 kilo bijgekomen zijn?
Dit is een voldoende reden om volgend jaar misschien – we zijn nu al bijna zeker - deze er terug af te fietsen in een nieuwe tocht!

Als toemaatje nog enkele foto’s van Allensbach en eiland Reichenau, Ludwigshafen en Meersburg.

Allensbach.




















Ludwigshafen.


















Meersburg.


























Woensdag 5 September 2012 (dag 23) Friedrichshafen – Bregenz 38 km. Einde van het eerste deel naar Rome na 979 km.

Men belooft 26°C. De Alpen langs de andere kant van het meer dat eerder op de zee gelijkt blijven verscholen in de dikke mist. De veerboten verdwijnen achter een dik gordijn. De “kustlijn” bestaat uit 1 lange aaneenschakeling van Ferienwonungen, Hotels en Gasthöfen. De meeste zijn volzet. De gevels zijn rijkelijk versierd met dieprode hanggeraniums. Het vakantievolkje dat vooral bestaat uit gepensioneerden toeren in grote getale rond op allerlei modellen van electrische fietsen en zijn duidelijk in hun nopjes. Overal heerst hier nog volop vakantiesfeer. In Lindau dat op een schiereiland gelegen is en met het vasteland verbonden door een brug zoals Venetië, zitten de terrasjes bomvol. Een nieuwsgierige Duitser staat paf als wij hem vertellen dat we met de fiets uit België komen. 40 jaar geleden heeft hij ook dergelijke trektochten gemaakt?! Ongemerkt rijden we in Lachau de Oostenrijkse grens over. Ook hier is alles volgeboekt. Toch wel een probleem! In Bregenz hebben we geluk als we aanbellen aan een ouder hotel uit betere tijden. Het stokoude dametje helpt met kromme rug onze bagage 2 verdiepingen naar boven dragen. Dit hebben we nog nooit meegemaakt. Onmiddellijk boeken we van hieruit 2 nachten in de jeugdherberg van Romanshorn 40 km verder in Zwitserland. Bregenz is een drukke levendige moderne stad met veel mooie winkels. De sfeer is veel gemoedelijker dan in Duitsland.









Hier loopt officiëel onze fietstocht ten einde.

Vanaf nu fietsen we als toerist nog ongeveer 200 km rond de Bodensee tot Meersburg terug in Duistland. De Bodensee-Radweg is één van de meest bereden fietspaden in Duitsland, een echte autostrade voor fietsers. Een aanrader! Letterlijk op iedere hoek staan pijltjes zodat je zelfs geen kaarten nodig hebt. Het blijft zomeren tot ongeveer 25°C. We verblijven 3 dagen in Allensbach aan het eiland Reichenau met zijn 3 kloosters en in zijn geheel erkend als Unesco erfgoed. In het kalme schilderachtige Ludwigshafen kunnen we enkele dagen uitblazen in de grootste en meest luxueuze kamer van de ganse tocht. We hebben een prachtig balkon met zicht op het azuur blauwe meer. De prijs was, raar maar waar, één van de laagste.

In Meersburg hebben we 1175 km afgelegd. Einde.





Dinsdag 4 September 2012 (dag 22) Friedrichshafen. Rustdag.

We spelen toerist en lopen rond in het drukke stadje met gezellige winkelstraatjes. Dit is de geboorteplaats van graaf Zeppelin. Hier steeg hij in 1900 voor de eerste maal op voor een proefvlucht met zijn luchtschip over het meer. Het is mistig. Spijtig dat we aan de overkant de Alpen niet kunnen bespeuren. We kopen een ticket voor een bezoek aan het Zeppelin-Museum. Het is zeer interessant want je kan in een deels nagemaakte zeppelin op ware grootte rondkijken in waarheidsgetrouwe kajuiten, de cockpit en dergelijke. Onvoorstelbaar hoe waanzinnig groot de LZ 129 Hindenburg was die zeer dramatisch is omgekomen bij de landing in Amerika. Op de terrasjes horen we hier en daar onverstaanbaar Zwitsers dialect. Veel Zwitsers steken met de veerboot over vanuit Romanshorn aan de Zwitserse overkant op slechts 3 kwartier varen. Het zonnetje komt vanachter de wolken en doet de temperatuur minstens 5 graden stijgen. Het is weer zomer!.







Maandag 3 September 2012 (dag 21) Pfullendorf - Friedrichshafen 65 km.

Het is nog grijs maar het regent tenminste niet meer. Het is ondertussen September. De weiden zijn druipnat van de dauw en de nevelslierten hangen laag rond de heuvelruggen. Vanaf nu daalt de route gemiddeld langzaam en definitief. De vorige dagen hebben we ongeveer 150 km gefietst balancerend tussen 500 en 600 meter. Toch zijn er regelmatig korte verrassende steile klimpartijtjes à 11% die pijn doen. Nog eentje gaat tot 700 m. hoog tegen de wolken aan. De wind heeft hier vrij spel en maakt het ons lastig. De 15 km. lange afdaling van 700 naar 400 m. door het Deggenhausertal is wondermooi. Net een Alpen vallei. Zien we beneden de Bodensee nog niet? De koude wind tijdens de afdaling doet onze kuiten verstijven zodat de onverwachte hellingetjes tot 10% een marteling zijn. Eindelijk komt de zon wat priemen. Het wordt zeker 5°C warmer. De dikke jas mag uit. s’Middags zijn de meeste eetgelegenheden dicht zoals we reeds vele malen hebben mogen ervaren. Ze openen pas om 17 uur. Dan maar een broodje met hesp en kaas, een tomaat en augurk. De dorpjes tussen de appelgaarden en hopvelden volgen elkaar vlug op. Hier worden blijkbaar nog meer appelen en peren geteeld dan in het “Kataraktland” … en meer soorten. Plots zien we op een grote hangar in reuzeletters het opschrift “Zeppelin”. We fietsen langs het vliegveld waar een enorme zeppelin laag aan de grond hangt aan touwen. We zijn aanbeland in Friedrichshafen aan de Bodensee!!! Na een moeilijke zoektocht van enkele km. in de verkeerde richting naar de jeugdherberg moeten we ongelukkiglijk constateren dat deze verdomme volzet is. Moeten wij dáárvoor meer dan een kwartier in de wachtrij staan? Een beetje misnoegd komen we terecht in een kraaknette Zimmerfrei bij een zwaar rokende Turk. De badkamer moeten we met de moeilijk Duits sprekende man delen. Maar ja, hier is het nog volop toeristenseizoen en overal hangen bordjes “Belegd”. Voortdurend klinkt Turkse muziek uit het reuzenscherm hoog aan de muur. In februari overwinterden we een hele maand in Side. Here we are in Turky again! We boeken 2 nachten want morgen willen we het Zeppelin-Museum bezoeken.

Zondag 2 September 2012 (dag 20) Sigmaringen – Pfullendorf 34 km.

Het weer voorspelt niet veel goeds. De miezel gaat soms over in malse regen die je op korte tijd doornat maakt. Voor de 1ste keer sinds 3 weken moeten we de regenjas aan. De grintweg langs de Donau tot Mengen is doorweekt zodat de banden een diep spoor trekken. Het is zondag en niemand is op straat. Nauwelijks een auto te bespeuren. De dorpjes Rulfingen, Hausen en Zell am Andelsbach zijn doods en verlaten. In Pfullendorf na 34 km is er oef … een Gasthaus open. Het is middag, we zijn nat en hebben het koud. De waardin tovert een feestelijk “Früchstuck” op tafel met ananas en meloen. Eigenlijk is het de overschot van deze morgen maar zeer welkom. Vanavond kunnen we hier warm eten. Uit voorzorg boeken we meteen een kamer want dit is écht geen weer meer om te kamperen. De kamer in een apart gebouw blijkt een aftands appartementje te zijn met in de keuken enkel een frigootje. In het midden van het dorp dat op een pelgrimsweg ligt naar Compostela is een kerkje met een rococo altaar belegd met goud en versiering van uitzonderlijk niveau. Het orgel met gouden banden en pijpen is een prachtstuk. Hier zou het oudste huis van Duitsland staan. De pijltje ernaar zijn verwarrend. We zoeken niet verder als het terug begint te regenen.







Zaterdag 1 September 2012 (dag 19) Sigmaringen. Rustdag. (824 km)

Het regent hard als we opstaan. Dit zou voor de ganse dag zijn! Waarom zouden we ons haasten? Het enthousiasme om verder te trekken is klein. De kamer is gezellig en knus. We mogen een 2de nacht blijven. Om de regen te vergeten bezoeken we het beroemde romantisch uitziende Schloss van Sigmaringen dat van op een rots het hele stadje domineert. De vrouwelijke gids is deskundig en weet het publiek te boeien. Het Schloss heeft toebehoord aan één van de meest adellijke geslachten van Duitsland, de Hohenzollern. Deze familie heeft de Pruisische koning Wilhelm I voortgebracht, die tot Duitse keizer werd geproclameerd. Zijn kleinzoon was Willem II van Oranje. Onze koning Albert heeft langs zijn grootmoeder Elisabeth banden met dit belangrijke geslacht in de Europese geschiedenis. We bewonderen de rijkelijke vertrekken met antieke meubelen, kostbare wandtapijten en keramiek, een enorme collectie wapens en harnassen. We slenteren wat rond terwijl de regen overgaat in natte killige miezel. We zoeken terug de kamer op en zakken lui uit achter het grote scherm van de digitale TV.





Vrijdag 31 Augustus 2012 (dag 18) Tübingen – Sigmaringen 75 km.

Dit wordt de koninginnenrit!
We staan gespannen op. We moeten immers 400 m omhoog en de gitzwarte wolken hangen laag. Er waait een koude NW.-wind. Tot Mössingen krijgen we de tijd om warm te lopen over 10 km. Dan moeten we over 3 km klimmen aan 4 à 5% en vervolgens ongeveer 4 km zonder ophouden aan 5 à 7%. We klimmen vastberaden naar omhoog in spanning of het zal beginnen regenen. De rustdag heeft ons deugd gedaan want voor we het goed beseffen staan we op het dak van de route op 730 m. De langzame afdaling is ijskoud. De vingertoppen bevriezen. Het is nauwelijks 14°C. In Stetten kunnen we ons verwarmen in de enige open typische Stube achter een heerlijk gebakken half haantje met de “afgezaagde Pommes”. In Gammertingen na 50 km zijn de Gasthöfen en hotels dicht, in Hettingen ook, en verdorie in Veringenstadt ook al. Sommige zijn dicht wegens jaarlijks verlof . Dit hebben we nog al gelezen. De route slingert over, onder en langs een spoorlijn waar plots een knalrood Hogenzollern-treintje voorbij zoeft. Daar verdwijnt ie in een tunnel. Het begint killig te miezelen. In dit herfstweer reppen we ons naar het 15 km verder gelegen Sigmaringen aan de Donau. De laatste steile heuvels in nat grint doen pijn aan de kuiten en zijn wat teveel van het goede. Krakkkk … mijn ketting raakt klem tussen de achterste tandwielen bij het veranderen naar een kleinere versnelling. Ik krijg ze gelukkig snel los terwijl Fons geconcentreerd 100 m voorop fietst zonder iets te merken. Het vredige maar lastige land van Oberschwaben zal ik niet rap vergeten. Bij het binnenrijden van Sigmaringen zien we een kraaknette “Bett & Bike” terwijl het pijpenstelen begint te regenen. Zonder twijfelen boeken we 2 nachten. We zijn immers 3 dagen vooruit op onze planning. Ongelooflijk maar waar: we zijn nog geen enkele keer nat geweest op de fietst. We zijn weer net op tijd binnen! Nog ongeveer 100 km tot de Bodensee.





Donderdag 30 Augustus 2012 (dag 17) Tübingen. Rustdag. (749 km)

De lucht is grijs maar het blijft droog en het is niet te warm. Ideaal weer om deze levendige universiteitsstad te bezoeken. De Marktplatz omringd met stokoude vakman werkhuizen is het zien waard. Een koffietje op een terrasje geeft ons de tijd al dit moois op te nemen.
“Ich habe mein Herz in Heidelberg verloren” maar in déze stad tussen het jonge volkje zou ik mij ook thuisvoelen









Woensdag 29 Augustus 2012 (dag 16) Merklingen – Jhb Tübingen 57 km.

Vandaag wordt een regelrechte baaldag. We vertrekken in verkeerde richting en maken een wijde kring rond Weil der Stadt met een onnodige fikse klim aan 10%. We geraken maar niet uit de stad. In de volgende dorpjes lijkt het boekje ook al langs geen kanten te kloppen. Pijltjes in alle richtingen. Chaos! De benen zijn slecht. Gisteren avond veel te veel wijn gedronken. “Dit doen we niet meer”. Regelmatig zijn we verplicht een vriendelijke Duitser aan te spreken naar de juiste weg. Het moet gezegd, de Duitsers zijn meestal heel vriendelijk en hulpvaardig aan trekkende fietsers. “Aus Belgiën mit Fahrrad, liebe Got … Respekt! Flinke kuitenbijters langs grintwegen maken ons duidelijk dat men zomaar niet lacht met de Schwäbische Alb. Dit heuvelland is zwaarder dan de Eifel! We doorkruisen een uitgestrekt natuurgebied Schönewald met bossen zonder einde. Weer loopt het mis en we verliezen het juiste pad. Het begint serieus op ons systeem te werken. We komen zelfs regelrecht op de autostrade naar Tübingen terecht. De GPS waar we zo weinig mogelijk beroep op doen weet het ook al niet op deze zigzaggende boswegen. Het is 28°C. Ons drinkwater is op, de lippen kurkdroog. Een koppel stokoude Duitsers op een bankje zijn onze reddende engel en wijzen ons een bosweg parallel aan de rijbaan naar Tübingen. De weg loopt kronkelend pijlsnel naar beneden. Aan de andere kant van de Neckarvallei duikt het Zwarte Woud op als een prachtig panorama. We zijn té uitgeput om er veel aandacht aan te schenken. We boeken 2 nachten in de jeugdherberg met terras pal aan de oevers van de Neckar. Studenten met studentenpet en lint varen dagjestoeristen in speciale roeiboten die aan de gondels van Venetië doen denken. Kwestie van de studiefinancies op peil te houden zeker? De douche is een feest en daarna de bergen pasta met spekjes en paprikareepjes ook. Jhb-kost is nog zo slecht niet. Vandaag hebben we 11 km verkeerd gefietst!







Dinsdag 28 Augustus 2012 (dag 15) Grötzingen – Merklingen 71 km.

Onvoorstelbaar en gewéldig. De zon is weer op het appel. Sinds ons vertrek hebben we nog geen enkele druppel regen op onze donder gekregen. Vandaag krijgen we de eerste “echte bergrit” voorgeschoteld. Ongeveer 300 m. naar omhoog met nu en dan een kuitenbijter aan 11%. We volgen het Pfinztal langs talrijke witte eentonige ingeslapen dorpjes tussen akkers en bossen. Vanaf de drukke moderne stad Pforzheim waar we moeilijk laveren tussen de voorbij schietende auto’s, slingert de weg langs de onophoudelijk klaterende Würm langzaam omhoog. Het natte grint loopt zwaar onder het dichte bladerdek van dikke bomen en langs groene schilderachtige grasweiden. De lekvrije banden trekken twijfelend een diep spoor door het grint. De sterk stijgende heuvels maken het extra vermoeiend en lastig. Toch is de natuur hier zo onvoorstelbaar mooi dat we kunnen genieten. Ons streefdoel is Weil der Stadt maar deze lijkt een beetje te ver. Het is warm geworden tot 27°C. We voelen ons uitgedroogd alhoewel onze beide 2 drinkbussen leeggedronken zijn tot de laatste druppel. Pfuuuf ... het is welletjes geweest. We boeken bij “Rose” in het pittoreske Merklingen met zijn zeldzaam omwald klooster. We slijten de avond achter enkele glazen rode Spätburgunder en een gezellig goed gesprek.